Άντρες, όντα ισχυρά, όντα αλαζονικά,
που νομίζουν ότι πρέπει
να έχουν το πάνω χέρι
και να κόβουν με τον τρόπο τους σαν μαχαίρι.
Αυτά στις παλιές εποχές
που οι γυναίκες ήταν για όλες τις δουλειές.
Να τα βγάζουν πέρα όλα
και να ανέχονται κάθε καραμπόλα.
Από τότε που η γυναίκα έπιασε δουλειά
φεύγει από το σπίτι καθημερινά,
φέρνει το δικό της οβολό
αλλά ζει σε ένα διαρκές κυνηγητό.
Καλό είναι να βοηθήσουν στα παιδιά
εφ’ όσον έχουν αυτήν την καρδιά
να ξεκουράσουν τη γυναίκα
για να την έχουν δική τους το βράδυ στις δέκα.
Τώρα λένε και κανένα ευχαριστώ
για όσα πρόσφερες σε αγαπώ.
Θα είμαι μαζί σου και θα λέω ναι
όταν μου ζητάς να μην πάω στον καφενέ.
Θα είμαι δίπλα σου μια ζωή
εκτός αν κάποια μικρούλα με λιμπιστεί.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
