Στα βράχια δίπλα ξαπλωμένη,
με τα ολόπλεκα μαλλιά της σε τάξη απλωμένα,
στ’ ανατολίτη ήλιου της αχτίδες,
σαν θριαμβεύτρια ναυγός,
το πνεύμα της ολόφεγγο κρατά,
σε χρόνους παρακμής, χαμένη στις ομίχλες
και του αίολου την δημιουργική ορμή.
Με το θρακικό μαϊστράλι στοργικά να την χαϊδεύει,
φλύαρος συμπαίκτης στην ιστορία.
Αδιαφορεί για του Πολύφημου την οργή,
που δίπλα της αγέρωχος κοιμάται,
χωρίς εκδίκηση στους αιώνες να ζητά,
γιατί βιγλάτορα στη σιωπή
τον εαυτό του έχει τάξει.
Οι χιλιετηρίδες του αφή στα όρια της Δύσης είναι,
στεφάνι αγριελιάς τ’ ολόδροσο κεφάλι της Μάκρης
στολίζει,
ορόσημο στην ιστορία μας
με τα γλαρόνια ολόχαρα.
πάνω της να φτερουγίζουν.
Θνησιγενείς οι κατακτήσεις από ξένους στρατούς.
Εδώ
το μυριόκλωνο δένδρο της λευτεριάς
έντονα βλάστησε
η εκδίκηση πάει ξεχάστηκε
στης κάθε λεύτερης στιγμής το ….θαύμα.
Βασίλης Ευστρ. Ναζλής
