Οι αμαρτίες άπλωσαν τα πέπλα τους παντού
Κυριάρχησαν στο δρόμο των ανθρώπων.
Έθαψαν την καλοσύνη αλλού.
Κάλυψαν το φως όλων των τόπων.
Ψευτιές, απάτες, κλεψιές
είναι καθημερινά γεγονότα.
Δολοφονίες, ανηθικότητες, λέξεις αψιές
είναι επικρατούντα καθεστώτα.
Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε ισχυρίζονται
όσοι είναι οπαδοί της αμαρτίας.
Αυτά λένε και προφασίζονται
για να βρίσκονται σε πελάγη ασωτίας.
Γιατί γίναν τόσο σκληροί;
Ποιοι φταίνε και είναι υπεύθυνοι;
Γιατί να έχουν μόνο πλευρά σκοτεινή
και οι δρόμοι τους να είναι άγονοι και ανεύθυνοι;
Γιατί στης ζωής τον πηγεμό
συνάντησαν μόνο βράχια;
Γιατί να μην έχει τελειωμό
η κατηφόρα με τα αγκάθια;
Τους βοήθησε κάποιος να ορθοποδήσουν
ή τους πέταξε στα βαθιά νερά;
Τους έδειξε αισθήματα που θα τους συγκινήσουν
ή τους έβγαλε μόνο βούρδουλα και σπαθιά;
Κανένας δε γεννήθηκε κακός.
Οι συνθήκες του διαμόρφωσαν το χαρακτήρα.
Πόσο θα ΄θελε να είναι αγνός και ταπεινός
αλλά έλιωσε την καρδιά του πέρασμα οδοστρωτήρα.
Κι έτσι βαδίζει μια πορεία σκοτεινή
που δεν έχει λύση και διέξοδο
και περιμένει να ΄ρθει κάποια στιγμή
να ξεφύγει αν μπορεί με ένα τρόπο ανέξοδο.
Μόνο εσύ, Χριστέ μου, θα τους συγχωρέσεις
και θα καταφέρεις
να φωτίσεις τα βήματά τους.
Με τη θέλησή σου θα επιφέρεις
την αποκοπή απ΄τα παράνομα νήματά τους.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
