Ανάθεμά σε ξενιτιά,
και τρις ανάθεμά σε,
που πήρες τους λεβέντες μας,
χωρίς να μας λυπάσαι.
Μάγισσα ξενιτιά,
μάγεψες τα παιδιά μας,
κι ένα , ένα, φεύγουνε,
μέσα απ’ την αγκαλιά μας.
Ανάθεμά σε ξενιτιά,
που μας άφησες
να ζούμε με τον καημό,
κι ένα πικρό παράπονο,
μας σφίγγει το λαιμό.
- Advertisement -
Πλανεύτρα ξενιτιά,
πλάνεψες τα παιδιά μας,
τα πείρες από κοντά μας,
και κλαίει η καρδιά μας.
Ψεύτρα ξενιτιά,
ζωή χρυσή μας τάζεις,
φαρμάκι , δηλητήριο,
μέρα και νύχτα στάζεις.
Πανούργα ξενιτιά,
ένα μόνο θα σε ρωτήσω,
τα ξενιτεμένα μας παιδιά,
πότε θα τα φέρεις πίσω;.
Αλεξανδρούπολη
