Πολύ πριν υπάρξουν τα «GPS» και τα ψηφιακά συστήματα, τα τραίνα εκινούντο – Αλλά τότε υπήρχε Αξιοκρατία, φιλότιμο και Αξιοπρέπεια
Εν τάξει, προσυπογράφουμε όλες τις καταγγελίες για την ακαταλληλότητα του σιδηροδρομικού δικτύου, για τις ελλείψεις συγχρόνων μέσων σηματοδότησεως και προλήψεως δυστυχημάτων.
Όμως αυτή είναι μία μόνον όψις ενός προβλήματος με τόσες πτυχές που το καθιστούν πραγματική λερναία ύδρα.
Μία άλλη έχει να κάνει με το προσωπικό των σιδηροδρόμων. Δεν πρόκειται να προσθέσουμε και την δική μας φωνή στις πολλές που ήδη έχουν «σταυρώσει» τον σταθμάρχη Λαρίσης.
Ας τον κρίνουν τα αρμόδια όργανα και η Δικαιοσύνη .Όμως πολύ πριν υπάρξουν τα GPS και τα ψηφιακά συστήματα ελέγχου των δρομολογίων, τα τραίνα εκινούντο.
Με χειρόγραφους πίνακες και χειροκίνητες σημάνσεις. Και τα δυστυχήματα δεν ήσαν τότε περισσότερα από τώρα. Το εάν σήμερα είναι πλέον πολύνεκρα, οφείλεται εν μέρει στις μεγαλύτερες ταχύτητες και χωρητικότητες των συρμών.
Το ζήτημα είναι ότι οι επιλογές των προσώπων στα σταθμαρχεία, όπως και σε όλες τις δημόσιες θέσεις, γίνονταν κάποτε με τα σωστά κριτήρια.
Μπορεί να μην υπήρχε ΑΣΕΠ, υπήρχε όμως αξιοκρατία. Μπορεί να μην υπήρχε πανεπιστημιακού επιπέδου εκπαίδευσις, υπήρχε όμως φιλότιμο.
Μπορεί να μήν υπήρχαν οι αποδοχές, οι υπερωρίες, τα επιδόματα πού σήμερα δίδονται αφειδώς, υπήρχε όμως αξιοπρέπεια.
Ήταν μία άλλη Ελλάδα. Ο καθένας -και κυρίως οι κρατικοί λειτουργοί- έκανε την δουλειά του με ευσυνειδησία και αίσθηση καθήκοντος απέναντι στο σύνολο.
Αυτήν την Ελλάδα την έχουμε χάσει. Και δυστυχώς δεν θα την αποκαταστήσουν οι αυτοματισμοί και τα τεχνικά μέσα πού μπορεί να εγκαταστήσουμε.
Εμείς οι άνθρωποι μόνον μπορούμε να την ξαναφτιάξουμε. Αλλά όταν το μέλημά μας είναι να απεκδυόμεθα ευθυνών και να αναζητούμε εξιλαστήρια θύματα (γιατί αυτό βλέπουμε να συμβαίνει και την επαύριο του τραγικού δυστυχήματος), προκοπή δεν πρόκειται να δούμε.
Και η οποία βελτίωση πρέπει να αρχίσει εκ των άνω.
«Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» λέγει η λαϊκή σοφία.
-Ε-
