Είσαι το νερό, όταν διψάω,
το φάρμακο, όταν πονάω,
η ομπρέλα στη δυνατή βροχή,
κάθε όμορφη γλυκιά χαραυγή.
Το περιβόλι με τα λουλούδια,
το πανέρι με τα καλούδια,
το φως στο βαθύ σκοτάδι,
ένα, αστέρια γεμάτο, βράδυ.
Μια σοφή γενεσιουργική φωνή
που ανοίγουν διάπλατα τα αυτιά για να ακουστεί
να περάσει τις πόρτες της καρδιάς
να κυματίσουν χρώματα χαράς.
Ότι σπουδαίο έχω στη ζωή μου
που δίνει ζωντάνια στην αναπνοή μου
που κάνει κάθε μέρα μαγεία
και με γεμίζει με ευφορία.
Να φωτιστεί βαθιά η ψυχή,
να λάμψουν όλα τα αισθήματα σαν αστραπή
να μεθύσει βαθιά το κορμί
σαν να ήπιε ένα γλυκό γλυκό κρασί.
Παρηγοριά μου σε ότι με πονάει,
χρυσή κλωστή που κεντάει
χαρές και γλυκές αναμνήσεις και στιγμές
που πλαισιώνουν το σήμερα, το αύριο
και δε θα λείψουν ποτές.
Είσαι και θα είσαι!
Ταξίδεψα μαζί σου σε πέλαγα ευτυχίας!
Τάνια Στεφάνου Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
