Φίλες και φίλοι, όλοι εσείς, που κόπτεσθε με μανία,
και δεν σας νοιάζει διόλου πια, η υστεροφημία…
Το μέλλον της Πατρίδας μας, το μέλλον των παιδιών μας,
λες και δεν είναι χρέος μας, δεν είν’ καλό δικό μας.
Δέστε, πως όλοι ζούμε μια εφήμερη, μια πρόσκαιρη ζωή.
Ας μην ξεχνάμε πως γι αυτή, εργάστηκαν πολλοί.
Εργάστηκαν και τίμησαν δεόντως την Πατρίδα,
δίνοντας χρώμα και ποιότητα, στη γη την Ελληνίδα.
Σήμερα, πολλοί μιλούν, γι αυτήν τιμητικά,
για όσα στην ανθρωπότητα πρόσφερε, και μάλιστα ιδανικά.
Αλλά, οι νεοέλληνες διαπνέονται, με μια ξενομανία,
κι ως φαίνεται, ξεχνάνε την Πατρίδα τους, σχεδόν απ’ τα θρανία!
Αρχίζουν, ξένες γλώσσες να μαθαίνουνε, κι έθιμα ξένων πολλά.
Κι εδώ είναι το άσχημο, πως όλα τα υιοθετούν και μάλιστα …τρελά.
Δεν βλέπεις να πρωτοπορούν, δε βλέπεις νέες ιδέες.
Αρκούνται σε όλα τα παλιά, και σε δημιουργίες, ξένες ή αρχαίες.
Λες και στέρεψε η φυλή, και δεν μπορεί να κάνει,
κάτι καινούργιο, πρωτότυπο, να το χαρούν, και οι … νάνοι!
Να το χαρεί η υφήλιος, και να ιδεί ο κόσμος όλος,
πως ο Ρωμιός δεν έπαψε, να είναι φεγγοβόλος.
Να ξεπεράσει τους παλιούς, και να δείξει στους ξένους
ότι και οι Νεοέλληνες, είναι άξιοι για επαίνους.
Εμπρός λοιπόν, με νέα ορμή, ας ξεχυθούν οι νέοι.
Ας βάλλουν στόχους, και μπορούν να ξεπεραστούν οι αρχαίοι.
Έχοντας μόνον κατά νουν, την υστεροφημία,
ας δώσουνε το είναι τους, για κάθε επιτυχία.
Να φτιάξουνε έργα πνοής, πνευματικά και υλικά,
χωρίς ξενόφερτες ιδέες, παρά μόνον αυταπόδεικτα, έργα Ελληνικά!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
