Να δραπετεύσεις θέλησες
στου Γαλαξία τη φωτοδίνη
μονάχος και ανάλαφρος
σε άσπρο σύννεφο καβάλα
Σαν Ίκαρος πτερόεις
να αγγίξεις θέλησες
τ’ άπειρο το παρθένο
με όλες τις αισθήσεις
Μαρσύα θαρραλέε ‘σύ
μόνος κατά του Φοίβου
με τον αυλό τον Φρυγικό
στ’ αδύναμά σου χέρια
Στην πάλη των αισθήσεων
σπονδή σού κάνει ο Ερμής
ναρκώνοντάς σε δόλια
με τη στερνή οινοχόη
Απ’ τον πυρρίχιο χορό
στου Παρνασσού τα ύψη
τραντάζει η Γης ακράτητα
κάτω από Γιγάντων πόδια
Μούσες τον νικητή βραβεύουν
με βλέμμα αποχαιρετιστήριο
και μ’ ένα ευωδιαστό στεφάνι
από κλαδί αγριελιάς κι από θυμάρι
Κλαίνε οι λέξεις και οδύρονται
οι λέξεις που λάτρευες πολύ
θαύμαζες δάμαζες μισούσες
στον όμορφο της τέχνης λόγο
τώρα θρηνούνε το χαμό σου
την άχαρή τους την ορφάνια
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
