Η αγάπη από μόνη της, σχεδόν ποτέ, δεν φτάνει.
Φίλε, θα το αντιληφθείς, σα βάλεις το στεφάνι.
Θα χρειαστείς σε πολλά πράγματα, μεγάλη αποδοχή,
και για όλα τα πρωτόγνωρα, πολλή απαντοχή.
Θα χρειαστείς ιώβεια, υπομονή μεγάλη,
να ‘ναι δε, και μακρόβια, θα επιθυμήσεις πάλι.
Πολλά τα απροσδόκητα, θα σου ‘ρθουν, να προσμένεις.
Και θες, δεν θες, καλά ή κακά, όλα θα τα …υπομένεις,
Θα πρέπει να ‘σαι πάντα αυτός, που άρεσε, σαν σε πήρανε,
κι όχι άλλος, αλλιώτικος, γιατί φίλε σε …δείρανε.
Αν όχι με κνούτο ρώσικο, θα ακούσεις όμως πολλά.
Όπως, μωρέ τι ‘ναι αυτός, που πήρα εγώ, τον γνώρισα καλά;
Θ’ ακούσεις κι άλλα σίγουρα, τώρα πια δεν τον θέλω.
Θέλω να βρω καλύτερον, νέον θέλω Οθέλο.
Θα πάρω άλλον, σε πολλά γούστα, να μου ταιριάζει,
να μ’ αγαπάει, αληθινά και σε όλα να μου …μοιάζει!
Γι’ αυτό φίλε μου πρόσεχε, όταν θα πας για γάμο,
μην κάνεις όνειρα τρελά, που γράφονται στην …άμμο.
Η αγάπη θα πρέπει να ‘ναι βαθειά, να είναι κι αληθινή,
για μια ευτυχία ανέφελη, μα και παντοτινή.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
