Άνθρωπε γλυκέ μου άνθρωπε
που ζεις στην κοινωνία
γιατί σε δέρνει συνεχώς
αυτή η αγωνία;
Με αγωνία τρως ψωμί
με αγωνία περπατάς
σε αγωνία βρίσκεσαι
όπου και να πας.
Αφού το ξέρεις άνθρωπε
το τί σε περιμένει
γιατί δεν κάνει τη ζωή
σωστή και μετρημένη;
Η κοινωνία πλάστηκε
στον κόσμο για να ζήσεις
εσύ όμως φαντάστηκες
το παν να κατακτήσεις.
Μέρα και νύχτα προσπαθείς
με νια να κερδίσεις
και με την πλεονεξίας σου
φτωχούς να αδικήσεις.
Και είσαι πάντα έτοιμος
τα πάντα να γκρεμίσεις
ακόμη και σε πτώματα
επάνω να πατήσεις.
Είναι πολλά βρε άνθρωπε
τα ελαττώματά σου
και λίγες είναι οι αρετές
που έχεις στην καρδιά σου.
Η φύση εσένα σε έπλασε
με όλα τα καλά σου
και εσύ τα θέλεις δυστυχώς
μονά-ζυγά δικά σου.
Κάτσε και σκέψου το καλά
και γνώμη να αλλάξεις
και τα κακώς κείμενα
μακρυά να τα πετάξεις.
Φέρε κοντά σου τη χαρά
το δάκρυ να ξεχάσεις
τις δυσκολίες της ζωής
αν θες να ξεπεράσεις.
Να μην τα παίρνεις σοβαρά
και ανά θα σε πιάνουν μπόρες
κουράγιο κάνε πάντοτε
στις δύσκολες τις ώρες.
Έχει και η ζωή την ομορφιά
αν ξέρεις να τη ζήσεις
θα πρέπει κάποτε κι εσύ
να την φιλοσοφήσεις.
Να είσαι πάντα έντιμος
στην κάθε σου πορεία
που τόσο ανάγκη σήμερα
το έχει η κοινωνία.
Δείξε την αγάπη σου
δείξε την ανθρωπιά σου
δείξε την ψυχούλα σου
με όλη την καρδιά σου.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδας
