Η γη μας ζει και είναι, σαν τον οργανισμό,
που αισθάνεται, αντιστέκεται, έχει και οργασμό.
Έχει οργασμό στα σπλάχνα της κι ενίοτε ξεσπάει,
και ξεθυμαίνει, ισορροπεί, μα ολότελα δεν …ξεχνάει.
Γυρίζει στο Διάστημα, μα όχι σαν αλητάκι,
πάντα και καθημερινά, στο ίδιο το δρομάκι.
Αέναα κυκλοφορεί και σέβεται τους νόμους,
του Σύμπαντος χωρίς ποτέ να ψάχνει …παραδρόμους.
Το ίδιο πάντα ακολουθεί ουράνιο δρομολόγιο,
και τούτο γιατί, αν παρεκτραπεί, θα γίνει επεισόδιο.
Στο δρόμο της τότε θα βρεθεί, κάποιο άλλο αστέρι.
Θα ‘ρθουνε σε σκληρή επαφή, μα δεν θα γίνουν …ταίρι.
Θα γίνει σύγκρουση σφοδρή, αφού θα βρεθούν αντάμα,
στην Μαύρη Τρύπα τ’ ουρανού. Θα γίνει μέγα δράμα!
Αντάμα θα εξαφανιστούν, μαζί και θα πεθάνουν.
Κι είναι το μόνο σίγουρο, πως δεν θα το …ξανακάνουν.
Για τούτο, έχουν τα μάτια ανοιχτά, και πάντοτε προσέχουν,
τους αιώνιους νόμους του σύμπαντος, καλή ζωή να έχουν.
-Μήπως αυτό είναι δίδαγμα και για μας τους ανθρώπους;
Πως, πρέπει να σεβόμαστε, τους φυσικούς τους …τρόπους;
Αθ. Παπατριανταφύλλου
