Φύση προσπαθείς να μας προστατέψεις.
Βρέχεις να ξεπλύνεις τις βρωμιές μας.
Φυσάς να παρασύρεις καπνούς
και δηλητηριώδη αέρια απ΄ την ατμόσφαιρα.
Μας πλημμυρίζεις με πολύχρωμα άνθη
να θαυμάζουν τα μάτια μας.
Μας γεμίζεις με τους καρπούς σου
να χορτάσεις την ύπαρξή μας.
Μας προσφέρεις τη σκιά σου
να καταλαγιάσεις την κάψα μας.
Μας ποτίζεις με γάργαρο νερό
να δροσίσεις το είναι μας.
Μας χαρίζεις όμορφες στιγμές.
Μας.. μας.. μας..
Κι εμείς τι κάνουμε;
Σε καταστρέφουμε.
Μολύνουμε τα εδάφη σου
με κάθε είδους άχρηστα στοιχεία.
Μολύνουμε τις θάλασσές σου
με χημικές ουσίες.
Καίμε τα υπέροχα δάση σου
κάθε χρόνο ανελέητα,
ξεχνώντας ότι αυτά είναι πηγή
οξυγόνου και επομένως ζωής.
Φύσα αέρα δυνατά να πάρεις μακριά
τις ανήθικες πράξεις μερικών,
να καθαρίσεις το μυαλό τους
απ΄ αυτού του είδους τις βλαβερές ενέργειες.
Συγχώρεσε όσους πέφτουν σε σφάλματα.
Ίσως καταλάβουν τα λάθη τους
και σου πουν κάποτε ευχαριστώ
για όσα απλόχερα μας προσφέρεις.
Βγες ήλιε να στεγνώσεις τα δάκρυα
που ποτίζουν τα μάτια
όλων των γνωστικών της γης
που πονούν γι αυτά που βλέπουν.
Και η ζωή να συνεχιστεί
με όσο το δυνατόν καλύτερο ρυθμό
με τη φύση γενναία μαχήτρια
αλλά και με μας αρωγούς στο έργο της.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
