Στη θάλασσα το κύμα δυνατό.
Ο αέρας θυμωμένος.
Δεν την αφήνει να γαληνέψει.
Δεν τη θέλει ήρεμη.
Οι βαρκούλες στενάζουν ώσπου να βρουν λιμάνι.
Τα δέντρα λυγίζουν και σπάνε
σε ένα αέρα που λυσσομανά.
Τα πουλιά καταφύγιο ζητούν
και απάνεμη φωλιά.
Δεν αφήνει τίποτα στην ησυχία του.
Τι του φταίει;
Αέρας και άνθρωπος θυμωμένοι.
Πώς αντιδρούν;
Ποιοι υποφέρουν
από τη σφοδρότητα του εγώ τους;
Ποιοι ανέχονται και υποφέρουν
σαν ναυαγισμένα πλοία,
σαν κομμένα φτερά,
σαν πεταμένα κορμιά γύρω μας;
Αέρας και άνθρωπος.
Δυνάμεις δημιουργικές.
Δυνάμεις καταστροφικές.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
