Ένα κορίτσι όμορφο πολύ
με ιδιαίτερα γυαλιά
φέτος μας εκπροσώπησε
στης γιουροβίζιον τη σάλα την πλατιά.
Φωνή κρυστάλλινη, καθάρια.
Εμφάνιση μετρημένη, σοβαρή.
Ήταν δείγμα της Ελληνικής μουσικής, ήταν άρια
για μια Ελλάδα που πολλές φορές αιμορραγεί.
Τραγούδι που συγκίνησε
για το θέμα που αφορούσε.
Το ενδιαφέρον όλων κίνησε
και το κοινό όρθιο χειροκροτούσε.
Άξια και ταπεινά
χωρίς ίχνος υπερβολής
απέδωσε τον πόνο σεμνά
για τον Πόντο της φυγής.
Τον ξεριζωμό από τη γη
που ήταν Πατρίδα αγαπητή
τη μετανάστευση και το θανατικό
με ότι καραδοκεί αυτό.
Έλληνες της προσφυγιάς και της τυράννιας
που καταφέρατε και ορθοποδήσατε
χωρίς ίχνος αδιαφορίας και αδράνειας
ξανά το σπιτικό και την οικογένεια αναστήσατε.
Οι μνήμες δε σβήνουν.
Τα γεγονότα μεταφέρονται.
Οι νέες γενιές τα κρίνουν
και να μην ξανασυμβούν εύχονται.
Όταν μάλιστα τα εκφράζουν
όπως αυτό το νέο κορίτσι η Κλαυδία
αφάνταστα συγκινούν και ταράζουν
τον καθένα και την καθεμία.
Αξιοπρέπεια που έλκει σαν μαγνήτης.
Μνήμες για τις χαμένες Πατρίδες.
Δεν είναι αστέρια, δεν είναι κομήτης.
Είναι αυτά που ζεις, αυτά που είδες.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
