Λόγια, λόγια, λόγια που δε λένε τίποτα.
Είναι ανούσια, είναι σαν ανείπωτα.
Χτίζουν ανώγια και κατώγιααλλά μόνο σαν άχρηστα λόγια.
Λόγια σαν φτερά που πετάνε
και υποσχέσεις που δεν κρατάνε.
Λόγια σαν την άμμο στη θάλασσα
που μ΄ αυτά μια ζωή χάλασα.
Λόγια που το έπαιζαν ουσιώδη
μα ήταν ανούσια και φτηνώδη,
που δεν έχτισαν καμιά φωλιά
να στεγάσουν μια πονεμένη καρδιά.
Λόγια σαν σε θεατρική παράσταση
που στη σκηνή παίρνουν διάσταση
αλλά η πραγματικότητα οδυνηρή
στη θάλασσα σαν τρύπιο σκαρί.
Έπεα πτερόεντα κατά τον Όμηρο τον ποιητή
που τα είπε όλα με την κουβέντα αυτή.
Χωρίς νόημα και καμία αξία
μόνο φιγούρα χωρίς ουσία.
Κι έφτασε μόνο μια ματιά
να την κερδίσει ολοκληρωτικά
να νιώσει, να γλυκαθεί
και τον κόσμο να αισθανθεί.
Μια σιωπή τόσο ομιλητική
που έφερε τη χαραυγή.
Στο σκοτάδι που βάδιζε το βαθύ
να γίνουν όλα χρυσαφί.
Ένα χαμόγελο γλυκό
που τα είπε όλα στο λεπτό.
Μια αγκαλιά ζεστή
που την τύλιξε απ΄την πρώτη στιγμή.
Λόγια πολλά, παραμύθια,
μια σιωπή που χορταίνει τα στήθια.
Λόγια μεγάλα φανταχτερά,
ματιά τρυφερή, γλυκιά.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπλη
