Μυγδαλιά μου, σε είδα πάλι να ανθίζεις
τα όμορφα ανθάκια σου να μας χαρίζεις
να στολίζεις τα λιβάδια, τους αγρούς
και να μας έχεις φίλους ταπεινούς.
Όμορφη βασίλισσα, στολισμένη
με τη στολή σου την παινεμένη,
είσαι χάρμα οφθαλμών,
ευλογημένη των Θεών.
Μέσα στις μπόρες και τα κρύα
εσύ πάντα φέρεσαι αντρεία,
υψώνεις το ανάστημά σου
και μεις ευχόμαστε στην υγειά σου.
Πρώτη και καλύτερη καμαρώνεις
μέσα στη φύση και μας θαμπώνεις.
Την άνοιξη μας μαρτυράς
και χαρούμενα τη χαιρετάς.
Τα μικρά ροζ ανθάκια σου
κρύβουν μέσα τα σποράκια σου
που καρπούς θα τα προσφέρεις
στους ανθρώπους που τους ενδιαφέρεις.
Με το ευχαριστώ μας σε αγκαλιάζουμε
και φίλη μας μεγάλη σε λογαριάζουμε.
Τα δώρα σου με χαρά δεχόμαστε
και με προσοχή σε μεταχειριζόμαστε.
Να είμαστε όλοι καλά
να καμαρώνουμε την περήφανή σου κορμοστασιά
να σε αντικρίζουμε και να λέμε
να σε προσέχουμε, να μη σε καίμε.
Μυγδαλιά μου, όμορφη νυφούλα,
προβάλλεις στην εξοχή τυχερούλα,
έχοντας του Θεού την ευλογία
να προσφέρεις τα δώρα σου τα θεία.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
