Να φύγω θέλω μακριά
από τη σπαστική μητριά
να σπάσω τα δεσμά τα σκουριασμένα
απ’ τα γαμψά της νύχια ν’ απολυτρωθώ
που χρόνια τώρα με πληγώνουν –
έξω απ’ το στρόβιλο του πόνου για να βγω
Στην άπονη μητέρα η κατάρα
που μ’ έδιωξε σκληρά από κοντά της
κατάρα και στη δόλια μητριά
που δέσμιο με κράταγε στα ξένα
Να φύγω θέλω μακριά
από τις στράτες της ψυχής
που οδεύουν στ’ άγονα χωράφια
των συναισθημάτων τις περιπλοκές
της ακεραιότητάς μου βασιλιάς εγώ
θα βλέπω τότε πιο ψηλά
από της καθημερινότητας το φθόνο
Να φύγω θέλω πια για πάντα
έξω απ’ τα σύννεφα τα μαύρα
κι από τους άχαρους τους ουρανούς
της ξένης γης που χρόνια με παιδεύει
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
