Πόσο λάθος έκανε να αρνηθεί μια αγάπη σαν αυτή
που τη πρόσφερες απλόχερα εσύ.
Έφταιγε η απειρία; Έφταιγε η φοβία;
Ήτανε πολύ νέα για να λύσει την απορία.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης στους ανθρώπους
που εκφραζόταν με πολλούς τρόπους;
Όλα συνετέλεσαν σ΄αυτό
και δεν είπε κι αυτή το σ΄αγαπώ.
Χρόνια μετά όταν το κατάλαβε πια
ήτανε πλέον πολύ αργά
για να επανορθώσει
και το λάθος της να διορθώσει.
Αφού έζησε πολλά,κατάλαβε ότι αυτή ήταν αγάπη πραγματική
που δεν την έσβησε ο χρόνος απ΄την ψυχή
παρά έντονα τη δυνάμωσε
και πέρα για πέρα την άπλωσε.
Οι αληθινές αγάπες δε σβήνουν ποτέ
λέμε σκεπτόμενοι σοφιστικέ.
Το λέμε και το πιστεύουμε
αλλά μερικές φορές με τα ίδια μας τα χέρια τις κλαδεύουμε.
Όσα της πρόσφερε δεν τα εκτίμησε.
Στην καλοσύνη δεν απάντησε.
Άλλαξε δρόμο και πορεία
και δυστυχώς ταξίδεψε σε άλλα πεδία.
Αν δεν είμαστε ψυχολογικά έτοιμοι να τα δεχτούμε,
αν γνωστικά δε φερθούμε,
τα αφήνουμε να περάσουν
και όχι την ευτυχία να μας κεράσουν.
Μετά με την ωριμότητα
κατανόησε με απλότητα την ποιότητα
αλλά ήταν πλέον πολύ αργά
να ξαναζήσει μια αληθινή αγάπη σαν την παλιά.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
