Στέγνωσαν πια τα δάκρυα στα μάτια της
και πάγωσε η καρδιά της,
έσπασε και μαζεύει τα κομμάτια της
και ζει στη μοναξιά της.
Ανησύχησε γι αυτόν που έφυγε μακριά
γιατί πίστεψε πως δε θα βρει τέτοια φωλιά
να τον κρατά ζεστό και φυλαγμένο
απ΄της ζωής κάθε κακό, κρυμμένο.
Φοβήθηκε κι αναρωτήθηκε
αν ο δρόμος που διάλεξε ήταν σωστός
αλλά ήταν σίγουρη, δεν ξεγελάστηκε
πώς δεν ήταν καθόλου γνωστικός.
Όλα τα είχε στα χέρια
αλλά δεν τα εκτίμησε
και τώρα συναντά τα μαχαίρια
που ο ίδιος προτίμησε.
Και του είχε πει:
Οι αποφάσεις θέλουν σκέψη και γνώση
πριν παρθούν και μας ταλαιπωρούν,
μη στηρίζεσαι σε παρόρμηση
γιατί όλα μπορεί να ανατραπούν.
Πόσοι κατάλαβαν το λάθος
που τους στέρησε την ευτυχία,
πόσοι παρασύρθηκαν από ένα πάθος
κι έπεσαν σε μεγάλη δοκιμασία.
Αν αναγνωρίζαμε όσα καλά μας έδινε η μοίρα
και τα αξιοποιούσαμε
δε θα κλείναμε τη θύρα
ώστε αργότερα να τα αναζητούσαμε.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
