Είναι πράγματι αλήθεια αυτό
το βάρος στους ώμους σου ήταν υπερβολικό.
Σήκωσες παραπάνω προβλήματα
από όσα δημιουργούν φουρτουνιασμένα κύματα.
Λύγισες, γονάτισες, μα δε σύρθηκες.
Προσπάθησες και αναστήθηκες.
Έδειξες δύναμη και εγωισμό
και είπες θα αντικρίσω πάλι γαλάζιο ουρανό.
Τα σύννεφα μπορεί να ξαναμαζευτούν.
Τα κύματα μπορεί να αναταραχτούν.
Ο αέρας να λυσσομανά
και ο κεραυνός να βροντά.
Κι αν πέσεις θα ξανασηκωθείς.
Αν χάσεις το δρόμο σου θα τον ξαναβρείς.
Αρκεί να πιστεύεις στον εαυτό σου
και θα παλεύεις συνέχεια να έχεις ανοιχτό
το δρόμο το δικό σου.
Αλλά η πίστη σου στο Θεό
και η προσευχή σου σαν φυλακτό
θα σε κρατάνε πολεμιστή
και διαρκώς νικητή.
Πίστη λοιπόν το φάρμακο της παρηγοριάς,
πίστη σε ότι αγαπάς
θα σου δώσει τα φτερά
να ανεβαίνεις ψηλά.
Πίστη ότι έχεις τη δυνατότητα
να ζεις με ότι έχει ποιότητα
ώστε να νιώθεις ότι πέτυχες στη ζωή
έχοντας αγνή και καθαρή την ψυχή.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
