
Δώσε μου πίσω το “φως”
και μην ξεχνάς πως
εγώ θέλω να ζήσω
Πάρε πίσω τον πόνο
εμένα μου φτάνει μόνο
τη χαρά να ζωγραφίσω.
Δώσε μου πίσω το γέλιο
στο δικό μου ευαγγέλιο
η πρώτη θα ‘ναι εντολή.
Πάρε πίσω το φόβο
ελεύθερα πια να δώσω
της αγάπης δυνατό φιλί.
Δώσε μου πίσω μια ελπίδα
κοφτερή σαν τη λεπίδα
να αφανίσω το σκοτάδι.
Πάρε πίσω το δάκρυ
στης καρδιάς την άκρη
να φωλιάσει το χάδι.
Δώσε μου πίσω μια ευχή
να τη στείλω προσ-ευχή
‘κει ψηλά με τα πουλιά.
Πάρε πίσω τη “φυλακή”
προσμονή μου… στιγμή μαγική
η στερημένη, σφιχτή αγκαλιά.
Στέλλα Μοβ






