Σε γύρεψα μέσα στις φαντασίας μου τα σοκάκια,
μέσα σε γλυκόλογα και ραβασάκια
Σε γύρεψα στο ξημέρωμα της αυγής
να χορτάσω το φως της χαραυγής
να ξυπνήσω μαζί με τα πουλιά
και να είμαι στη δική σου αγκαλιά.
Σε γύρεψα στα υπέροχα δειλινά της φύσης,
όπου περίμενα να μην αργήσεις.
Στα όμορφα βράδια του καλοκαιριού
σαν μια ανάσα αναπαμού.
Σε γύρεψα στου μυαλού μου τα ταξίδια,
όπου ξέφευγα από τα ίδια και τα ίδια
κι έκανα μαζί σου πορείες μακρινές
με ατέλειωτες χαρές, μοναδικές.
Κι όταν σε βρήκα μπερδεύτηκα
λες και με αλυσίδα δέθηκα.
Το σφάλμα μου, δεν εκφράστηκα,δεν εκδηλώθηκα
και έτσι μόνη μου προδόθηκα.
Σε έχασα πριν προλάβω να σε ζήσω,
πριν ολοκληρωτικά να σε κερδίσω,
χωρίς να καταλάβω ότι αυτό ήταν αληθινή αγάπη
που οδηγούσε σε παραμυθένιο μονοπάτι.
Πόσο λάθος κινήθηκα
κι από αυτό μια ζωή επιβαρύνθηκα.
Όταν χτυπούσε το καμπανάκι
δεν το άκουσα έστω και λιγάκι.
Δεν έδωσα σημασία στα όμορφα λόγια,
τα θεώρησα δεδομένα σαν χάντρες σε κομπολόγια.
Τα άφησα να τα πάρει το κύμα
και δεν τα έκανα φυλαχτό μου και ποίημα.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
