Στή σιωπή κομμάτια απ’ το φως
που άστεγος αγέρας απαλά χαϊδεύει
ίσως νικήσουνε το χρόνο της οδύνης
κάτω απ’ το υπόστεγο της γαλήνης
Θα σβήσω τη σιωπή μου σήμερα
για να ανασάνω λεύτερα και πάλι
όσο οξυγόνο ακόμα μου ανήκει
γεμίζοντας τα δυο μου τα πνευμόνια
Πολύ φως ξόδεψα μητέρα μου
απ’ το φως που μούδωσες στη γέννα
σπατάλησα ακτίνες φωτεινές
πυκνά σκοτάδια να διαλύσω
και τώρα είμαι ανήμπορος
στο μισοσκόταδο πια να βαδίσω
Ανάμεσα στης νύχτας τα μαχαίρια
κι ο βοριάς πληγώνει του τα χέρια
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
