Δεν θα μας σώσει ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε η Ε.Ε. – “Η… Ελπίδα δεν αποτελεί Στρατηγική” έλεγε ο Θουκυδίδης – Η Ελλάδα αντί να διατηρεί Ισορροπία Δυνάμεων, παρέμεινε ουραγός – Γι’ αυτό δεν τολμά να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. – Ούτε τολμά να καθορίσει την δική της ΑΟΖ – Το “Δίκαιο” του Ισχυρού
Σύμφωνα με την αμερικανική ιστοσελίδα globalfirepower.com που υπολογίζει τον Δείκτη Ισχύος (Power Index) των χωρών η Τουρκία διαθέτει περίπου διπλάσια, στρατιωτική ισχύ από την Ελλάδα, αφού αυτή κατατάσσεται στη 8η θέση ενώ η Ελλάδα στην 28η.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Τουρκία βρίσκεται μπροστά από τη Γερμανία την Ιταλία και το Ισραήλ (9η, 11η και 15η θέση αντίστοιχα).
Η εγκληματική διαχείριση του Ελληνικού κράτους για τόσες δεκαετίες οδήγησε την Ελλάδα στη σημερινή θλιβερή της κατάσταση.
Δεν υπάρχει επαρκής αποτρεπτική ισχύς εξ’ ου και η αποθράσυνση της Τουρκίας στα υποσυστήματα γεωπολιτικής ισχύος που αφορούν άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο: Στην Θράκη και στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αποτροπή η Τουρκία αποκομίζει τεράστια πολιτικά και οικονομικά οφέλη με την πολιτική των κανονιοφόρων με μηδενικό κόστος.
Ο πόλεμος κατά τον Clausewitz αποτελεί συνέχεια της πολιτικής. Η Τουρκία εφαρμόζει συστηματικά αυτό τα δόγμα με την εισβολή στην Κύπρο το 1974, με τον ακήρυκτο πόλεμο στο Αιγαίο, με την εισβολή στο Αφρίν, της Συρίας (από την οποίαν άρπαξε το 1939 την Αλεξανδρέττα που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος) και την θαλάσσια εισβολή στην ΑΟΖ της Κύπρου στις 5.2.2018 με την έκδοση της Navtex 0153/18.
Κατά την πρόσφατη εισβολή της Τουρκίας στη θαλάσσια ζώνη της Κύπρου η Ελλάδα ήταν ξανά απούσα, αφού αναλώνεται στα συνήθη σκάνδαλα, μιζών, διαπλοκής, διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων όπως το σκάνδαλο Novartis, τα οποία απέτρεψαν τη δημιουργία ενός κανονικού κράτους και βύθισαν τη χώρα στο έσχατο σημείο της παρακμιακής της διαδρομής. Πρόσθετα, η χώρα αναλώνεται σε διαδικασίες συναισθηματικής έξαρσης για το όνομα των Σκοπίων, που έπρεπε να είχε επιλυθεί από το 1991, και το οποίο δεν είναι για τον Ελληνισμό τόσο σημαντικό σε σχέση με τη γεωπολιτική και ενεργειακή αξία της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Τα ίδια δεινά βέβαια διαπλοκής, διαφθοράς μαστίζουν και την Κύπρο όπου το τραπεζικό κατεστημένο μαζί με το πελατειακό κομματικό σύστημα επέβαλαν τόση αναξιοκρατία και επέδειξαν τόση ανικανότητα που οδήγησαν στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και το ανήκουστο στην ιστορία εγκληματικό κούρεμα του Μαρτίου 2013, όπου οι κόποι, οι μόχθοι και ο πλούτος του Κυπριακού λαού πέρασαν στα χέρια των κλεπτοκρατών, ενώ το τραπεζικό σύστημα πέρασε ουσιαστικά στα χέρια ξένων συμφερόντων.
Αυτή η παράνομη ενέργεια αποδυνάμωσε και το κράτος αλλά και τις αντιστάσεις του κυπριακού λαού στην παρούσα κρίσιμη καμπή της ιστορίας του. Βέβαια το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας συνέδραμε στην οικονομική εισβολή της Κύπρου από το Euro group και την Τρόικα, εκμεταλλευόμενο την ανικανότητα των κυπριακών θεσμών ελέω αναξιοκρατίας να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους τον Οκτώβριο του 2011 κόστισε στην Κύπρο €4,5 δις ή 25% του κυπριακού ΑΕΠ, ενώ τα κυπριακά τραπεζικά καταστήματα στην Ελλάδα παραχωρήθηκαν με κέρδος €3,2 δις προς όφελος της τότε Τράπεζας Πειραιώς (σημερινής Astrobank) εις βάρος των Κύπριων κατόχων αξιογράφων, μετόχων και καταθετών. Το παράνομο κούρεμα έπληξε την αμυντική ικανότητα της Κύπρου αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση ενήργησε δυσμενώς σε βάρος της Κύπρου σε σύγκριση με την Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία και Πορτογαλία που επίσης χρειάστηκαν χρηματοοικονομική στήριξη.
Όπως και τότε, και τώρα δεν υπήρξε κοινοτική αλληλεγγύη σε σχέση με την παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρόλο που στην κυπριακή ΑΟΖ διακυβεύονται ύψιστα κοινοτικά συμφέροντα που άπτονται της ενεργειακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όταν η Ελλάδα εκδιώχθηκε το 1922 από την ιστορική της εστία και τον οικονομικό της πνεύμονα στην Μικρά Ασία, κυρίως από τα δικά της λάθη και λιγότερο από τις επιβουλές των ξένων, από νικήτρια στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο βρέθηκε βαριά ηττημένη, ενώ η Τουρκία από ηττημένη θριάμβευσε επιβάλλοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης (24.7.1923), η οποία αντικατέστησε τη Συνθήκη των Σεβρών (10.8.1920).
Και αντί να ακολουθήσει τη μοναδική συνταγή επιβίωσης δηλαδή να κτίσει ένα πανίσχυρο στρατιωτικά κράτος στο πρότυπο του Ισραήλ, βασισμένο σε μια ισχυρή οικονομία, αυτό το έκανε η Τουρκία. Το αποτέλεσμα είναι το σημερινό ανισοζύγιο δυνάμεων και ο φόβος του αντιπάλου.
Η Ελλάδα είναι σήμερα χρεωκοπημένη, με μια οικονομία χωρίς βιομηχανική ραχοκοκαλιά και ένα λαό εξαθλιωμένο από τα μέτρα λιτότητας της Τρόϊκα, η οποία εκλιπαρεί να της χαρίσουν τα χρέη. Σύμφωνα με τον Δείκτη Δυστυχίας (Misery Index) του Bloomberg, που δημοσιεύτηκε στις 15.2.2018, η ελληνική οικονομία είναι η 5η πιο μίζερη στον πλανήτη με τις πιο άθλιες προοπτικές για το 2018, ενώ η κουρεμένη Κύπρος βρίσκεται στην 18η θέση.
Από την άλλη, η Τουρκία βρίσκεται στη 18η θέση στην Ομάδα των G20 πιο προηγμένων βιομηχανικών χωρών με στόχο να εισέλθει στις πρώτες 10. Έχει αναπτυγμένη στρατιωτική βιομηχανία, η οποία σε περίπτωση πολέμου αποτελεί παράμετρο ισχύος.
H στρατιωτική βιομηχανική υποδομή μιας χώρας καθορίζει την ισχύ των ενόπλων δυνάμεων της και το επίπεδο της ασφάλειά της κάτι που είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο.
Η Χιτλερική Γερμανία άντεξε για σχεδόν ένα χρόνο, αντί για τρεις μήνες που υπολογιζόταν, από την απόβαση των συμμάχων στη Νορμανδία στις 6.6.1944 (D-Day) μέχρι την συνθηκολόγηση άνευ όρων στις 8.5.1945 γιατί ήταν σε θέση να αυξήσει την παραγωγή στρατιωτικού υλικού και εφοδίων πολέμου.
Η Ελλάδα κατάφερε να αφανίσει σχεδόν εξολοκλήρου την όποια στρατιωτική βιομηχανία διέθετε σαν να μην έχει διδαχτεί τίποτε από τη μικρασιατική καταστροφή όπου δεν μπορούσε να συντηρήσει τις γραμμές ανεφοδιασμού του στρατού της. Αυτό προδιαγράφει μια αρνητική δυναμική και προοπτική στην περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία.
Η εγχώρια πολιτική ελίτ της Ελλάδας ενδεχόμενα βολεύεται με την ανυπαρξία στρατιωτικής βιομηχανίας γιατί έτσι αυξάνονται τα κερδοφόρα συμβόλαια εισαγωγών και οι μίζες που προσφέρονται.
Φαίνεται να ελπίζει πως θα τη σώσουν οι ‘‘σύμμαχοι” ή η Ευρωπαϊκή Ένωση παραγνωρίζοντας τον Θουκυδίδη που τονίζει ότι η ελπίδα δεν είναι στρατηγική.
Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πόλεμου οι Μήλιοι γνώριζαν ότι δεν δύνανται να υπερισχύσουν των Αθηναίων εξαιτίας του δίκιου τους γιατί όπως δήλωσε και ο Βρετανός φιλόσοφος Bertrand Russell ‘‘ο πόλεμος δεν καθορίζει ποιος έχει δίκιο αλλά ποιος παραμένει (νικά) και ουαί τοις ηττημένοις (Vae victis), όπως δήλωσαν οι Γαλάτες στους ηττημένους Ρωμαίους.
Οι αβέβαιες ελπίδες φέρνουν την καταστροφή, όπως δήλωσαν οι Αθηναίοι στους Μηλίους αφού «κατά την ανθρώπινη λογική μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι ισχυροί πράττουν ότι τους επιτρέπει η δύναμή τους ενώ οι αδύναμοι παραχωρούν ότι τους επιβάλλει η αδυναμία τους».
Γι΄αυτό και θα ήταν σοφότερο και η Ελλάδα και η Κύπρος να μην στηρίζονται στους εταίρους τους είτε στο ΝΑΤΟ είτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επέβαλε το εγκληματικό κούρεμα τον Μάρτιο του 2013 για να αποδυναμώσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αντί να την ενισχύσει ως το νοτιοανατολικό της σύνορο.
Ούτε οι οποιεσδήποτε τριμερείς ή τετραμερείς συμφωνίες ή συνεταιρισμοί με περιορισμένο περιεχόμενο ή έκταση (συνεργασία σε θέματα χαμηλής πολιτικής) μπορούν να φανούν χρήσιμες απέναντι στην επιθετικότητα της Τουρκίας, η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με επίδειξη σκληρής ισχύος.
Από τη σοφία του Θουκυδίδη προκύπτει ξεκάθαρα ότι στο άναρχο διεθνές σύστημα που περιλαμβάνει κράτη-μέλη άνισου μεγέθους, ανάπτυξης και κατ΄ επέκταση άνισης οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος αναπόφευκτα θα προκύψουν ηγεμονικές αξιώσεις όπως αυτές της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, που ανέκαθεν αντιμετώπιζαν φοβερά διλήμματα ασφαλείας, ειδικά η Κύπρος.
Οι δύο χώρες βρίσκονται σήμερα εγκλωβισμένες στη «Θουκυδίδεια παγίδα» ενός ίσως αναπόφευκτου πολέμου ύστερα από σειρά λαθών δεκαετιών. Η ανερχόμενη ισχυρή αναθεωρητική δύναμη της Τουρκίας προκαλεί την υπάρχουσα τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Σήμερα, τα κράτη πολεμούν για τους ίδιους λόγους που ο Θουκυδίδης εντόπισε πριν από 2.500 χρόνια: «από φόβο, για την τιμή και για το συμφέρον».
Αναφορικά με αυτά τα τρία κίνητρα η Τουρκία δεν φαίνεται να φοβάται τη Ρωσία, (κατέρριψε το ρωσικό βομβαρδιστικό τύπου Sukhoi Su-24M που επιχειρούσε δράση κατά Σύριων Τουρκμένων ανταρτών στη βόρεια Συρία και όμως κατάφερε να πείσει τον Πούτιν να της πωλήσει το Αντιαεροπορικό Πυραυλικό Συγκρότημα S-400 «Triumph» που η ίδια η Ρωσία χρησιμοποιεί στη Συρία), ενώ απειλεί τους Αμερικανούς να φύγουν από το Manbij, έδαφος στη Συρία που ελέγχεται από τις κουρδικές δυνάμεις του YPG (Δυνάμεις Προστασίας του Λαού) για να μην δεχτούν οθωμανικό χαστούκι!
Η Τουρκία, πιστή στην παράδοση λεηλασίας, συμπεριφέρεται παντελώς ανέντιμα και ανήθικα με τις παράνομες απαιτήσεις της σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας (αφού στις διεθνείς σχέσεις δεν τίθεται κατά κανόνα ζήτημα ηθικής) και ενεργεί αποκλειστικά για το αρπακτικό της συμφέρον από τότε που τα οθωμανικά φύλα εισέβαλαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Αντίθετα, η Ελλάδα υποφέρει από το φοβικό σύνδρομο της ήττας που προσκολλήθηκε από το 1922, έχει χάσει την τιμή και την αξιοπρέπεια της, που έγιναν παρανάλωμα στα επί δεκαετίες γλέντια της κλεπτοκρατικής διαφθοράς και της κακοδιοίκησης, ενώ έπαψε να αναγνωρίζει ποιο είναι το πραγματικό συμφέρον της: Για παράδειγμα ότι η Κύπρος ήταν ανέκαθεν το προπύργιο της δικής της ασφάλειας και ότι από τότε που παραδόθηκε προδοτικά στους Τούρκους τον Ιούλιο του 1974 άρχισε ο εφιάλτης των Τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο, που είναι και ο μοναδικός πνεύμονας που της έχει μείνει, αφού απώλεσε τον άλλο της Μικράς Ασίας.
Αν χαθεί το Αιγαίο που προσδίδει στην Ελλάδα το ελάχιστο στρατηγικό βάθος που της απέμεινε τότε τίθεται σε αμφιβολία η ίδια η ύπαρξη της.
Η Γερμανία και η Ιταλία και υπάρξει στήριξη από τις ΗΠΑ. Βέβαια θα μπορούσε να προβληθεί η θέση ότι η Γαλλία και η Ιταλία θερίζουν σήμερα ότι έσπειραν το 1922 σε σχέση με τα σύγχρονα συμφέροντα τους όταν παρέδωσαν οπλισμό στην Τουρκία και βοήθησαν τον Κεμάλ Ατατούρκ να εκδιώξει τους Έλληνες και τους άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς από την Μικρά Ασία.
Παραχώρησαν στους Τούρκους, εχθρούς τους κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσους συντελεστές δυνητικής ισχύος όπως αμαχητί την Ανατολική Θράκη και τα στενά του Βοσπόρου / Δαρδανελίων, (τα οποία αποτελούν ένα από τα επτά περάσματα της γης (choke points) όπου μπορεί να παρεμποδιστεί η θαλάσσια μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου), ώστε μετέτρεψαν την Τουρκία στη δύναμη που είναι σήμερα.
Από τότε, αργά ή γρήγορα η άνοδος της Τουρκίας ως ισχυρής στρατιωτικής δύναμης ήταν αναπόφευκτη.
Η Ελλάδα αντί να διατηρεί την ισορροπία δυνάμεων παρέμεινε ουραγός με αποτέλεσμα να μην τολμά να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, που αποτελεί δικαίωμα της το οποίο απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο, λόγω του τουρκικού casus belli.
Ούτε και έχει προβεί σε καθορισμό της ΑΟΖ της με συμφωνίες οριοθέτησης με την Κύπρο και την Αίγυπτο για τους ίδιους λόγους.
Η ατολμία των Ελλήνων πολιτικών έχει καταποντίσει τη χώρα σε μια λιμνάζουσα κατάσταση.
Παναγιώτης Τήλλυρους
