Τα πιο νόστιμα φρούτα ήταν αυτά
που κάποτε σαν παιδιά
σκαρφαλώναμε στα δέντρα να τα κόψουμε
και τη γεύση τους να νιώσουμε.
Μονοκατοικίες τότε με αυλές
τα σπίτια στις γειτονιές
είχαν καρποφόρα δέντρα
που ήταν πειρασμών κέντρα.
Μόλις άρχιζαν να ωριμάζουν
τα παιδιά με λάγνο μάτι να τα κοιτάζουν
οπότε ήταν εκεί παρόντα
να κόβουν τα ωραία προϊόντα.
Τζανεριές, βερυκοκιές, συκιές
όλα προσφέρονταν για αρπαχτές.
Για τους μικρούς κλέφτες ήταν πειρασμός
και γινότανε χαμός.
Φώναζαν οι ιδιοκτήτες και μαλώναν
αλλά μόνο για εκείνη τη στιγμή τα μπαλώναν.
Την επόμενη μέρα πάλι εκεί
να γευόμαστε το καθετί.
Μερικοί μας επιτρέπαν να πάρουμε
άλλοι μας έλεγαν να ρεγουλάρουμε.
Αυτή ήταν η μόνη κακή πράξη που κάναμε.
Με τίποτα δεν τις αυξάναμε.
Αθώα χρόνια ευτυχισμένα
με το παιχνίδι συνυφασμένα.
Το καλοκαίρι ήταν για εμάς το καλύτερο
και ευχόμασταν να ήταν μακρύτερο.
Ήμασταν τα παιδιά εκείνης της εποχής.
Πλέαμε σε πελάγη ευθείας γραμμής
και όχι σε ανώμαλα κύματα
που είναι αυτής της εποχής αποκυήματα.
Τάνια Στεφάνου–Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
