Είμαστε πολύ τυχεροί και τυχερές
που γεννηθήκαμε κάποιες άλλες εποχές
όπου βασίλευε στη γειτονιά η φιλία
και είχαμε όλοι ειλικρίνεια και φιλοκαλία.
Η γειτονιά με τα φτωχικά σπιτάκια
με τις αυλές με τα λουλουδάκια
και οι γειτόνισσες να καλημερίζουν η μία την άλλη
με τα μωρά τους στην αγκάλη.
Κι όταν αυτά τον κόσμο γνωρίσαν
έγιναν φιλαράκια και τον κόσμο κατακλύσαν
να παίζουν παρέα με μεράκι
παιχνίδια με το ξυλάκι, το πετραδάκι, το σχοινάκι.
Κρυφτό, κουτσό,κυνηγητό, αγαλματάκια
ήταν από τα αγαπημένα τους παιχνιδάκια
που απ΄το πρωί ως το βράδυ έπαιζαν κι ευχαριστιόντουσαν
και για όλα αυτά χαιρόντουσαν.
Οι μαμάδες πάντα προσεκτικές
να μην έχουν τα παιδιά παρεκτροπές
μόλις έπαιρνε να βραδιάζει
η κάθε μία να τα συμμαζεύει, να τα αγκαλιάζει.
Φίλοι οι γονείς, φίλοι και τα παιδιά
κοιμόντουσαν με τα παράθυρα ανοιχτά
γιατί είχαν ο ένας στον άλλον εμπιστοσύνη
μια που επικρατούσε καλοσύνη.
Φτωχοί βιοπαλαιστές οι πατεράδες
δεν είχαν πολλούς παράδες
αλλά φρόντιζαν για τα παιδιά τους
και για την όμορφη κυρά τους.
Κι έτσι τα χρόνια κυλούσαν
και τα παιδιά τη δική τους ζωή ξεκινούσαν
να κάνουν οικογένειες, παιδιά και εγγόνια
και να απλώνουν καρπούς στα κλώνια.
Χρόνια μετά τους πλημμυρίζουν οι αναμνήσεις
και γεμίζουν με όμορφες εικόνες οι αισθήσεις
για τα χρόνια εκείνα τα παλιά
που βασίλευε μες στη φτώχεια αρχοντιά.
Τα χρόνια της αθωότητας
της μέριμνας και της αβρότητας
που ήταν τα καλύτερά μας
και γεμάτα απ΄τα όνειρά μας.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
