Έρημα και αρφανεμένα
δεν μπορούν να πουν τον πόνο τους σε κανένα
αυτά που άλλοτε έσφυζαν από ζωή
τώρα όλα έγιναν μια ανάμνηση λυπηρή.
Τα σπίτια όμορφα, ταπεινά
με αυλές και λουλούδια πολλά.
Παντού χαρούμενες φωνές στις γειτονιές
να χαίρονται παιδιά, μανάδες και αδελφές.
Γύρω γύρω βουνά και δάση
με μια καταπράσινη πλάση.
Τα ζωάκια να κυκλοφορούν παντού
στα πέρατα της γης και του ουρανού.
Το οξυγόνο άπλετο σαν το φως.
Γεμάτος από πιστούς ο ιερός ναός.
Παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία με κατάνυξη
καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα και άνοιξη.
Στο σχολείο πηγαίναν τα παιδιά
να μάθουν γράμματα να προκόψουν αυτά,
να μην παιδεύονται με των γονιών τις δουλειές
που ήταν δύσκολες και κουραστικές.
Οι γυναίκες με τα οικιακά, τα πλεκτά, τα κεντητά.
Οι άντρες στα χωράφια και τα ζώα που θέλαν φροντίδα κι αυτά.
Το απόγευμα για καφέ στο καφενείο
να γελάσουν με το καθημερινό αστείο.
Αυτά όλα στα χρόνια τα παλιά
όταν όλα λειτουργούσαν διαφορετικά.
Τώρα αν τα επισκεφτείς
δυστυχώς θα στενοχωρηθείς.
Τα σπίτια ερειπωμένα
χωρίς ψυχή και γερασμένα
γιατί όσα γερόντια έμειναν
τους πήρε ο θάνατος και τα σπίτια ξέμειναν.
Χωριά μας παρατημένα
δυστυχώς μείνατε αρφανεμένα
από την παλιά ζωντάνια
που σας γέμιζε περηφάνια.
Χωριά που χάσατε την ψυχή σας
καταδικαστήκατε στη μοναχική ζωή σας,
την παλιά σας αίγλη να θυμάστε
και για τις δόξες που πέρασαν να λυπάστε.
Οι πόλεις έγιναν πειρασμός
και ο καθένας κυνηγός
μιας καινούριας αναστήλωσης
μιας καλύτερης διαβίωσης.
Είναι άραγε καλύτερη η ζωή η τωρινή
ή αν κάνουν μια αναδρομή
θα ξαναζητήσουν τα χωριουδάκια τους
να ξαναζήσουν τα κέφια και τα μεράκια τους;
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
