Τη νύχτα μόνος περπατώ κι ‘ν οι σκιές πυκνές
σκέψεις που γέρνουν το κορμί σα δύσβατοι ‘ναι δρόμοι
κάποιες σκιές που κύρτωσαν και γίνανε ρικνές
οι ακόλουθοι της μοίρας μου σε μαύρες διαδρομές.
- Advertisement -
Αντάριασε ο ουρανός, νέφη κοντοζυγώνουν
φορτία κουβαλούν στιγμών με μολυβένιους τόνους
ζωές σα μαύροι αχινοί, σαν ήλοι με πληγώνουν
αυτά που μας χωρίζουν ποτέ δε μας ενώνουν.
Παλιοζωή που μ’ έφτιαξες με πυρωμένα βάρη
νταμάρι το κορμί μου κι’ ν οι σκιές αρίφνητες
αγάλια με κυκλώνουν σα πληγωμένο σμάρι
ήλιε ξεπρόβαλε ταχιά, κάνε χαρά το στάρι.
Να ροβολήσεις την αυγή κει που οι χαρές φυτρώνουν
μα όσοι δεν έμελλε να βρουν τα ωραία της ζωής
γίνονται δάκρυα τις νυχτιές όταν σκιές με ζώνουν
όσων τους καίνε οι καημοί κ’οι πόνοι τους σκοτώνουν.
Χ. Μαυρομουστάκης
Αλεξ/πολη
