Στην Κέα τον παλιό καιρό, οι άνθρωποι ζούσαν χρόνια,
χρόνια πολλά και δεν είχαν καθόλου καταφρόνια.
Φτάνανε σε γεράματα βαθειά πανευτυχείς,
κι έγνοια τους ήταν ο θάνατος μην είναι ατυχής.
Πριν αρρωστήσουν ή υποστούν κάποια αναπηρία,
και η ζωή τους γίνει πια μια δύσκολη πορεία.
Διάλεγαν το «καλώς θανείν», για λόγου του ο καθένας,
χωρίς συναισθηματισμούς. Υπαίτιος; Κανένας!
Ήτανε, λέει, έθιμο των Κείων* να καλούνε,
φίλους, γνωστούς και συγγενείς για να παραβρεθούνε,
σε γεύμα που το έλεγαν «εορταστική θυσία»,
όπου οι «απερχόμενοι» έπιναν το κώνειο με παρρησία!
Και ευτυχείς αρχίζανε τον πηγαιμό στον Άδη,
στον κάτω κόσμο, τον πικρό και στο βαθύ σκοτάδι.
Τέτοιο «ταξίδι» διάλεξαν πολλοί φιλόσοφοί μας,
που ήταν πρότυπα λαού, του κόσμου, οι σοφοί μας!
Ο Ζήνωνας ο Στωικός κι ο μέγας Πυθαγόρας,
μαζί και ο Εμπεδοκλής και ο Αναξαγόρας,
θεώρησαν τη μέθοδο «κομψή ευθανασία»
αυτήν επροτιμήσανε για την … αθανασία!
Ήταν κοινή πεποίθηση, πως της αυτοκτονίας ,
λόγω αιδούς ή ενοχής , γήρατος ή ασθενείας
η επιλογή δεν έφερνε αποστροφή ή λύπη.
Ήταν τιμητική «απαλλαγή» και μάλλον χαρμολύπη.
Κατακριτέα ήτανε σ’ αυτούς, που η ανανδρία
τους οδηγούσε στη «φυγή» είτε και η δειλία.
Πάμπολλα τα παραδείγματα, τα γράφουν οι σοφοί,
για κείνους που προτίμησαν τέτοια «απαλλαγή»!
Και πρώτος ο ιστορικός, ο Ηρακλείδης Λέμβου,
ανέφερε πως οι «καλώς θανείν» επέβαιναν της λέμβου.
Της λέμβου που μετέφερε στα Ηλύσια Πεδία
όσους εγκαταλείπανε τον κόσμο με ηρεμία.
Κι ο μέγας Στράβων έλεγε, πως ναι υπήρχε νόμος,
να πίνουν οι υπερήλικες κώνειο και συντόμως,
να φεύγουνε απ’ τη ζωή οι γέροι κι οι παθόντες,
και για να επαρκεί η τροφή σ’ όλους τους επιζώντες.
Και ο Αιλιανός μιλά για το έθιμο των Κείων,
για πανηγυρική «φυγή», με γλέντι των οικείων.
Ο δε Βαλέριος Μάξιμος, ρωμαίος συγγραφέας
αυτόπτης μάρτυς ήτανε στο «θάνατο» μιας γραίας.
Και μπαίνει το ερώτημα, διαχρονικά και τώρα.
Οι Κείοι δίκιο είχανε, που ορίζανε την ώρα;
Να «φεύγει» ο οποιοσδήποτε μόνος κι αν το θελήσει,
χωρίς καμιά παρέμβαση, να δίνει τέτοια «λύση»;
Αυτός ο ορθολογισμός ήταν σωστός ή όχι,
όπου εκούσια έμπαιναν στου Άδη την απόχη;
Και ευτυχείς οδεύανε στων Μακάρων τη χώρα
και γλίτωναν κακά γεράματα και κάθε άλλη μπόρα;
Άραγε, αν το «καλώς θανείν» και ως φιλοσοφία,
το δέχονταν οι άνθρωποι ως μόνη σωτηρία,
δεν θα υπήρχαν δράματα γερόντων και ασθενών,
χρόνια πασχόντων και μαζί, … οικείων και συγγενών;
Αλλά το δώρο της ζωής, Άλλος το έχει δώσει,
κι Αυτός πρέπει και μπορεί, απ’ τα δεινά να σώσει!
Είν’ ο Μεγαλοδύναμος. Μέγα το θέλημά Του,
Αυτός ξέρει , τι ωφελεί, τι πρέπει στα παιδιά Του!
Ο ΡΙΜΑΔΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
