Μέγα διακύβευμα για τους επόμενους μήνες δεν είναι μόνον η οικονομία της χώρας αλλά και το μέλλον της Δημοκρατίας στην Ελλάδα – Τι υποδηλοί ο περιορισμός των μετρητών με το πλαστικό χρήμα
Ενώ οδεύουμε προς το τέλος της πρώτης εικοσαετίας του 21 ου αιώνα, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν στην σημερινή χρεωκοπημένη Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ολοκληρωτικό καθεστώς, φαιοκόκκινου τύπου, ήτοι εθνικοσοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό.
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική, γιατί, εκατό χρόνια μετά την επικράτηση του μαρξισμού-λενινισμού, στην Ρωσία, και, στην Γερμανία, την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, οι συνθήκες που ευνόησαν αυτή την εξέλιξη είναι σήμερα ανύπαρκτες.
Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν και οι απαραίτητοι θεσμικοί όροι για την εγκατάσταση ολοκληρωτικού καθεστώτος στην Ευρώπη.
Τούτων λεχθέντων, φοβούμαι ότι στην Ελλάδα μπορεί να εγκαινιασθεί ένα νέου τύπου αυταρχικό καθεστώς, του οποίου η ιδεολογία θα είναι ό χυδαίος λαϊκισμός. Αυτός που ήδη χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον συνασπισμό των κυβερνώντων κομμάτων και μοναδικό στόχο έχει την μονιμοποίηση της εξαπάτησης μίας κοινωνίας που είναι κλειστή στην πρόοδο και στο κριτικό πνεύμα και ανοικτή στις συνωμοτικές ερμηνείες της Ιστορίας και της πραγματικότητας.
Σε παρόμοιας συνθέσεως κοινωνίες, το ψεύδος εύκολα ανάγεται σε πλεονέκτημα και η καλλιέργεια της καχυποψίας σε τρόπο πειθούς.
Είναι μία λαϊκιστική δημοκρατία, και, ως τέτοια, απομακρύνεται με γοργά βήματα από τις πηγές του ορθολογισμού και της δημιουργίας.
Οι πηγές αυτές, επειδή είναι εξ ορισμού εχθρικές προς την κυβέρνηση, όχι μόνον δεν την ενδιαφέρουν, αλλά προσπαθεί και να τις εξουδετερώσει.
Και από την άποψη αυτή, κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι το φορολογικό πογκρόμ που έχει εξαπολυθεί κατά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των ελεύθερων επαγγελματιών.
Η επίθεση αυτή έχει τρεις στόχους.
Υπό το πρόσχημα της καταπολεμήσεως της φοροδιαφυγής, η κυβέρνηση έχει ως απώτερο στόχο την κρατικοποίηση των καταθέσεων.
Έχει, έτσι, ξεκινήσει τον πόλεμο κατά των μετρητών, που κάθε άλλο παρά αγνός είναι.
Πρόκειται για μία πρωτοβουλία της οποίας στόχος είναι η επιστροφή των καταθέσεων που φυλάσσονται σε στρώματα, ώστε σε κάποια φάση να δημευθούν μέσω της υπερφορολόγησης ή να «κουρευτούν» αν αυτό απαιτήσει μία προσεχής ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών.
Κατά δεύτερο λόγο, ο περιορισμός των μετρητών διευκολύνει και μία εκβιαστική έξοδο από την Ευρωζώνη, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει την χώρα σε νομισματική κουβανοποίηση.
Υπενθυμίζουμε ότι στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο υπήρξε μία εποχή όπου κυκλοφορούσαν δύο νομίσματα – ένα χωρίς αξία για τους «ιθαγενείς» και ένα μετατρέψιμο για τους τουρίστες. Όπως ήταν φυσικό, ό κόσμος αποθησαύριζε τα μετατρέψιμα, πού είχαν αξία.
Για τον λόγο αυτόν, το καθεστώς κατά τακτικά διαστήματα τα άλλαζε και ακύρωνε τα παλιά.
Έτσι, έκλεβε την αξία πού είχε αποθηκευτεί με αυτά.
Σε μικρογραφία, η κουβανοποίηση αυτή θα γυρίσει την χώρα μας στην δεκαετία του 1950, όταν οι σοβαρές συναλλαγές γίνονταν με χρυσές λίρες.
Τρίτον, με τις παραπάνω μεθοδεύσεις γίνεται ηλίου φαεινότερον ότι η παρούσα κυβέρνηση σκοπίμως φτωχοποιεί το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας γιατί ευελπιστεί ότι αυτό θα φύγει κατά ένα μέρος από την Ελλάδα και το υπόλοιπο θα υποταχθεί στην μοίρα του.
Ως γνωστόν, κατά την λαϊκή ρήση, «νηστικό αρκούδι δεν χορεύει». Συνεπώς, μία φτωχοποιημένη μεσαία τάξη, όπως την ονειρευόταν ο Λέων Τρότσκι, είναι εύκολη βορά σε μία αυταρχική εξουσία, η οποία, κατά καιρούς, θα μοιράζει και «ψίχουλα αγάπης».
Υπό παρόμοιες συνθήκες, η παρακμή πού γνωρίζει ή χώρα σε όλα τα επίπεδα είναι σύμμαχος του κ. Αλέξη Τσίπρα.
Η δε ρητορική που ο ίδιος χρησιμοποιεί κατά του κ. Β. Σώυμπλε, μιμούμενος και κάποια στελέχη του, όπως ο κ. Νίκος Παππάς, στην ουσία δείχνει ότι ισχύει το σενάριο τής αναγκαστικής εξόδου της χώρας μας από την οικονομική και νομισματική ένωση (ΟΝΕ), και, άρα, από την Ευρωζώνη.
Σημειώνουμε ότι και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας δεν βλέπει με κακό μάτι μία εξέλιξη αυτού του είδους, καθώς πιστεύει ότι η Ελλάδα ουσιαστικά δεν θέλει να ξεφύγει από την σημερινή της κατάσταση.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι κατάδηλο ότι οι Συριζανέλ επενδύουν σε μία μεγάλη «αφασική» μερίδα της κοινωνίας που ζει μεταξύ αδράνειας, ημιμάθειας, ηττοπάθειας, εχθρότητας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, και σε ένα άλλο κομμάτι, που θα δεχθεί αδιαμαρτύρητα την έξοδο λόγω «κεκτημένης κόπωσης».
Ασφαλώς δε, η κυβέρνηση ποντάρει και στα πανταχού παρόντα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που θα «εξυπηρετούνταν» οικονομικά από μια «κουβανοποίηση» της χώρας.
Το σενάριο αυτό, ωστόσο, έχει ένα λεπτό σημείο: Ποιος θα χρεωθεί την έξοδο από την Ευρωζώνη;
Οι Συριζανέλ δεν θέλουν κάτι τέτοιο, γιατί γνωρίζουν τί θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Στόχος τους, έτσι, είναι η όλη διαδικασία να οργανωθεί αριστοτεχνικά ώστε το κοινωνικό σώμα να πεισθεί ότι φταίνε οι κακοί ξένοι.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι μήνες που έρχονται δεν είναι κρίσιμοι μόνον για την οικονομία.
Μέγα διακύβευμα θα είναι και το μέλλον της δημοκρατίας στην Ελλάδα, την οποία κάποιοι θέλουν να εξευτελίσουν για να την περιορίσουν και να τη φέρουν στα μέτρα τους.
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος
Επίτιμος Διεθνής Πρόεδρος
Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων
