Τροβαδούρος αδέκαρος
σαν τον Πάνα των δρόμων
το εφήμερο καρτερώ
το αναπάντεχο χρέος
το απρόοπτο του αύριο
με ατέρμονο δέος
Τ’ άστρα χαμηλώνουν
(στις στέγες ακουμπούν)
τα κοκόρια προμηνύουν
τ’ ανοιξιάτικο άνθισμα
κι ο χρόνος αργόσχολος
στο πρόχωμα καραδοκεί
τη μέρα τη μεμψίμοιρη
Είπαν πως θα ξανάρθει
μια μεγάλη αλλαγή
και η γη μας θα λάμψει
στη δική μας εποχή
μέσα στ’ άπλετο φως
από αστείρευτη πηγή
Κι εμείς σφιχτά δεμένοι
στου χρόνου τον τροχό
που στον αιθέρα γυροφέρνει
διπλά θα βλέπουμε στον ουρανό
όλα του σύμπαντος τ’ αστέρια
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Herrenberg
