Χάιφα

Δεν κλαίω για τα στρέμματα –

της γης την ομορφιά…

Δεν κλαίω για το σπίτι μου – 

που κρύβω τις χελώνες…

Κλαίω που μαύρισαν τα σύννεφα,

κλαίω που κρύφτηκε ο ήλιος.

Και πού θα βάλω 

τις εικόνες των παιδιών μου!

Πού θα κρατήσω τα δάκρυα!

Πού θα φωλιάσουν τα όνειρα,

πού θα κρατήσω πια

την ελπίδα και την αγάπη.

Πού!

του Θανάση Μουσόπουλου