Ένας μεγάλος θυμός βγαίνει
αυθόρμητα από μέσα μου.
Απ΄ τη μια, οι προύχοντες, οι προεστοί
κι απ΄την άλλη, οι φτωχοί και ταπεινοί.
Χρόνια, θλιβερή κατάσταση
που παίρνει άλλη διάσταση
οι μεν να ζουν, να υπάρχουν, να ευημερούν
και οι δε να προσπαθούν να κρατηθούν.
Ποια δικαιοσύνη επικρατεί
όταν τη ζωή απολαμβάνουν μόνο οι δυνατοί
και όσοι δεν έχουν κινητήρια δύναμη το χρήμα
να είναι πάντοτε το θύμα;
Έλεος λέω και προχωρώ
αλλά το δίκιο μου που να βρω,
όταν όλοι το ξέρουν και το ζουν
αλλά δυστυχώς το προσπερνούν.
Τι κάνουν οι αρμόδιοι φορείς
γιατί μένουν αδρανείς,
δε βλέπουν, δεν ακούν, δε γνωρίζουν
πώς τις ζωές των ανθρώπων αλωνίζουν;
Μόνο λόγια μεγάλα και υποσχέσεις
πώς θα δημιουργήσουν νέες θέσεις
να απασχολούν εργατικό δυναμικό
να μη διώχνουν τους νέους στο εξωτερικό.
Με όλα αυτά η ζωή συνεχίζεται
με τον κάθε άνθρωπο να αγωνίζεται
την οικογένειά του να ζήσει
και σε ένα καλύτερο μέλλον να ελπίσει.
Ψάχνοντας τη δικαιοσύνη απογοητεύτηκα,
μόνο μια πικρή γεύση γεύτηκα
και είπα αν αυτό λέγεται δημοκρατία
τότε πιστεύουμε λάθος θεωρία.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
