Όνειρο μιας νύχτας
που πέρασε και πάει,
όταν το μυαλό στη δίνη της πήχτρας
δεν ήξερε που τραβάει.
Σύννεφο που πέρασε
κι έριξε βροχούλα
και μένα με κέρασε
φαρμάκι στην ψυχούλα.
Ομίχλη που σκέπασε
της καρδιάς τα φύλλα
και δυστυχώς άδειασε
τα αισθήματα τα ποικίλα.
Ναι, γιατί έτρεφα για σένα
αγάπη, αφοσίωση και στοργή,
όνειρα έπλαθα που έγιναν ξένα
και χάθηκαν μιαν αυγή.
Ήλιο περίμενα να ρθει
τη ζωή μου να φωτίσει
και όχι ένα κλίμα βαρύ
να με κακοκαρδίσει.
Όλα ήταν στο νου ελπίδα
που έμεινε μόνο στην ψυχή
και δεν πότισε ούτε μια ρανίδα
στην καρδιά μου την ταπεινή.
Συμπέρασμα που βγάζεις όσο ζεις
και δεν κάνεις λάθος
αυτό που τόσο λαχταράς και ποθείς
το χάνεις στου γκρεμού το βάθος.
Όλα είναι πρόσκαιρα,
έρχονται και παρέρχονται,
αν οι άνθρωποι δε συλλογίζονται,
αν τα βήματα είναι παράταιρα
και δε συγχρονίζονται.
Όλα τελικά είναι ψεύτικα και ανούσια
παρά μόνο η αληθινή αγάπη έχει γερή βάση,
είναι δώρο Θεού, γεμάτη, πλούσια
και ποτέ δε θα περάσει.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
