Η ζωή του ατέλειωτο στενορύμι,
χωρίς πλατείες και πάρκα.
Όποιο κι αν έπαιρνε καλντερίμι
δεν έφτανε στα άκρα.
Πάλευε με ότι του τύχαινε.
Προσπαθούσε κι αγρυπνούσε.
Μα όλο κάτι τον βάραινε
και πολλές φορές αγανακτούσε.
Εκεί που ξαφνικά βλάσταινε
κι έπαιρνε κουράγιο ψυχολογικά,
εκεί κάποιο γεγονός τον πίκραινε
και τον έστελνε στο πουθενά.
Οι εικόνες του θλιβερές,
οι αντοχές του λιγόστευαν.
Όλα γίναν πικραμένες μορφές
και πια δεν τον γιάτρευαν.
Άδικη που είσαι ζωή.
Δεν τα μοιράζεις σε όλους εξ ίσου.
Τι σου φταίνε δηλαδή
και τα παίρνεις όλα μαζί σου.
Λάθη δικά τους πληρώνουν
που τα κάνουν σε ανύποπτο χρόνο
ή τα γεγονότα τους καρφώνουν
και τους οδηγούν σε ανείπωτο πόνο;
Όπως και να έχει πάντως έτσι ή αλλιώς
δίνε τους κάποια σημασία
γιατί πρέπει να γνωρίζουμε διαρκώς
ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται αγάπη
και πρέπει να τους δίνουμε αξία.
Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο Θεό.
Για όλους νοιάζεται και μεριμνεί
κι αν δε συναντήσουν το ιδανικό
δε θα πάψει για όλους να αγρυπνεί.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
