Όραμα

Να ξαποστάσω – είπα – λίγο
στ΄ ανάπλαγο του δειλινού
στου Φλοίσβου την αγκάλη

Τα χέρια τέντωσα πλατιά
πέρα απ’ την καθημερινότητα
κι άγγιξα με τ’ ακροδάχτυλα
τη σγουρόμαλλη ουτοπία

Με μέθυσε το κρύσταλλο
τ’ ουράνιου τόξου
που γέννησε η βροχή
απ’ την κοιλιά του Ήλιου

Ο κόσμος όλος τυλίχτηκε
με χρώματα και με φωνές
ασύλληπτης μαγείας

Μείνε κοντά μου λίγο ακόμα
γλυκό μου όνειρο εαρινό

Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart