Αναρωτιούνται οι συμπολίτες μας, γιατί τόσον καιρό, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, δεν επέδειξε η Πολιτεία και η Κοινωνία, την ίδια ευαισθησία, προς τους πάσχοντες Έλληνες;
Τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει μάρτυρες του προσφυγικού δράματος, που κορυφώνεται μέρα με την μέρα.
Τα φιλανθρωπικά σωματεία και σύλλογοι ανά την Ελλάδα καταβάλλουν μέγιστες προσπάθειες για ν’ απαλύνουν τον πόνο των προσφύγων που έχουν συσσωρευτεί στην Ελλάδα, διαβιώντας σε άσχημες συνθήκες.
Μάλιστα, εδώ και λίγες ημέρες, βλέπουμε σε τοπικό επίπεδο, οι δήμοι του Έβρου να απευθύνουν έκκληση προς τους δημότες να παραδώσουν είδη πρώτης ανάγκης που δε χρειάζονται, στους μετανάστες της Καβάλας.
Αντίστοιχο έργο επιτελεί και το Πολυκοινωνικό Κέντρο του δήμου Αλεξανδρούπολης για τους πρόσφυγες που μένουν στην περιοχή μας.
Όμως… Γεννάται το εξής ερώτημα: τόσο καιρό, αυτή η ευαισθησία για τον συνάνθρωπο, πού ήταν κρυμμένη;
Έχουμε γίνει δέκτες πολλών συμπολιτών μας, που αναρωτιούνται γιατί τόσο καιρό, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, δεν επέδειξε η πολιτεία και η κοινωνία την ίδια αλληλεγγύη προς τους Έλληνες πάσχοντες;
Εμείς δηλαδή δεν είχαμε έτσι κι αλλιώς άστεγους, άνεργους, οικογένειες με οικονομικά προβλήματα, παιδάκια που δεν είχαν να φάνε στα σχολεία;
Τότε, πού ήταν η πολιτεία και η ενεργοποίηση των κοινωνικών δομών για να βοηθήσουμε των συνάνθρωπο;
Τα επισημαίνουμε όλα αυτά, διότι με την έλευση των τόσο πολλών προσφύγων στη χώρα μας, δε σημαίνει ότι ξεχάσαμε και τα δικά μας προβλήματα.
Ίσα-ίσα που ο Έλληνας αξίζει και πάλι συγχαρητήρια που από το υστέρημά του, βοηθάει όσο μπορεί τους ξένους.
Ωστόσο, μακάρι να υπήρχε ένας σωστός σχεδιασμός πρώτα να βοηθηθούν οι Έλληνες φτωχοί και άποροι και μετά να τρέξουμε να βοηθήσουμε τους άλλους.
Γιατί, έτσι όπως πάμε (μετά και τις δηλώσεις Μουζάλα), μια ζωή θα τρέχουμε να συνδράμουμε τους πρόσφυγες και στο τέλος θα ξεχάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους…
Μαρίνα Κονδύλη
