Σούρουπο στους ορίζοντες
κι ανάμεσα απ’ τα κάγκελά τους
πολύμορφες της φύσης οι εικόνες
με χρώματα πανώρια της Εδέμ
Το σύμπαν στην πορφύρα του
κι εγώ στο φιδωτό το μονοπάτι
στ’ ολόσγουρο λυκόφως βουτηγμένο
Πρασινωπά τα σύννεφα υψώνονται
απ’ την αέναη των χερουβείμ τη σκάλα
Φωνές μυριάδες από στόματα
αμέτρητων φυτών πτηνών και ζώων
στης φύσης τη γιορτή με προσκαλούν
Αιχμάλωτος της γοητείας και του κάλλους
στο πλάι της νύχτας θ’ αγρυπνήσω απόψε
για να’μαι απ’ τους πρώτους που θ’ αδράξουν
λίγη δροσιά της χρυσαυγής στη νέα μέρα
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Deufringen
