Λόγια, μόνο άδεια λόγια ακουγόνταν,
οι πράξεις απήχαν πολύ από την πραγματικότητα.
Γέμιζε η ζωή με κούφια λόγια που ξεπερνιόνταν,
οι σωστές κινήσεις όμως δείχναν την ποιότητα.
Όλα ήταν μια ουτοπία,
ένα σύννεφο που ο άνεμος φυσούσε,
μια βρύση σε μια απέραντη πλατεία,
που ίσα – ίσα τους ξεδιψούσε.
Χωρίς παρουσία αισθητή
στα μεγάλα, καθημερινά προβλήματα,
ούτε καν συμμετοχή αληθινή
στα δύσκολα, τραχειά βήματα.
Έβρεχε συνέχεια ο ουρανός
και ο ήλιος δυστυχώς χανόταν,
κανένας θετικός σκοπός
δυστυχώς δεν εκπληρωνόταν.
Μόνο λόγια δε χορταίναν την καρδιά
με μια μάσκα ψεύτικη, ψυχρή
η ψυχή δεν ένιωθε σιγουριά
κι έχανε της ελπίδας τη γραμμή.
Κάποια στιγμή και τα λόγια λιγοστέψαν
πόσο μάλλον οι κινήσεις,
οι αποστάσεις επομένως μακρυνέψαν
χωρίς διόλου εξηγήσεις.
Και περνούσανε τα χρόνια
και τα όνειρα ναυαγούσαν
και αυτοί μοιάζανε πιόνια
που μια νίκη επιθυμούσαν.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
