Ανάμεσα σ’ αγριόχορτα
στην άκρη του μυχού σου
Λικνίζεις Λυγερή μου
την πορφυρένια αγάπη σου
στ’ Απόλλωνα τη Λύρα
μυστήριο της Ανοιξης
η ομορφιά της Φύσης –
Η μέλισσα σ’ αγάπησε
απ’ το αίμα σου μεθώντας
και κουβαλάει τη γύρη σου
λαβύρινθο να χτίσει
για το γλυκό το μέλι της
ο αγέρας σκύβει τρυφερά
και σε φιλά στα χείλη –
Κι εγώ θωρώ σε αλαργινά
με λάγνο μου το βλέμμα
και φόβο έχω στην καρδιά
μήπως και σε πονέσω
Στου λόφου το ανάπλαγο
λικνίζεις στον αγέρα
την πορφυρένια ομορφιά
που μούκανε να ερωτευθώ
για μια στιγμή τη χώρα
που δέσμιο της με κρατά
τριάντα χρόνια τώρα
- Advertisement -
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
