Τι κρύβει άραγε το μέλλον στην πορεία του
κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει,
για όλους ένα είναι το ζητούμενο κι έχουμε τη χρεία του
να ανοίξει τις πόρτες στον καθένα μας από ζωή να σφύζει.
Ξεκινάς με όλες τις καλές προοπτικές
που έκανες κόπο να δημιουργήσεις
και αν οι μοίρες δεν είναι συμβατές
δε σ΄ αφήνουν να προχωρήσεις.
Ονειρεύεσαι έναν κόσμο γεμάτο αγάπη
που θα σε κάνει να ζήσεις ευτυχισμένος
αλλά δεν αργείς να ανταμώσεις απάτη
οπότε πληγώνεσαι και μένεις κλειδωμένος.
Νιώθεις πώς απέτυχες και δακρύζεις
για όσα πίστεψες και ξεγελάστηκες
και πάλι απ΄ την αρχή τα αντικρίζεις
ξεχνώντας αυτά που γι αυτά χαλάστηκες.
Εύχεσαι να είναι η τελευταια φορά
και παρηγορείς την ψυχή σου.
Λες κάπου θα βρεθεί μια φωλιά
να κουρνιάσεις το κορμί σου.
Ένα να ξέρεις ότι δεν πρέπει να χάνεις τις ελπίδες
ότι οι ρίζες σου θα ξαναβλαστήσουν
γιατί από κει που δεν ήξερες και δεν είδες
υπάρχουν κι άλλες ασπίδες σωτηρίας να σε ξαναναστήσουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
