1.-
Σκέφτομαι τι είναι ο ποιητής,
ένας τζίτζικας τεμπέλης
που τραγουδά στα φυλλώματα,
για τον εαυτό του,
όταν οι άλλοι μοχθούν.! ?
Ενας αετός, που πετά στα ύψη
των ιδεών και των αισθήσεων ! ?
Ενα μυρμήγκι που συγκεντρώνει τροφή
για τους δυσχείμερους καιρούς ! ?
Ενα αηδόνι που μελωδικά
γεμίζει τις νυχτιές μας ! ?
Ενας συρρικνωμένος σωματικά,
που λεύθερος πετά στις στιγμές του
και τις δίνει φως και προοπτική ! ?
¨η μήπως κάποιος που θα οδηγήσει
το άδειο παρόν μας !
Λυπάμαι που δεν είμαι ποιητής,
να είμαι όλα αυτά και τίποτε.
Λυπάμαι γιατί είμαι φλύαρος στις σκέψεις,
….άφωνος στα λόγια.!!
Πόσο θα ήθελα να είμαι ποιητής,
πολυλογάς και φαρφαρόνος
στους χρόνους της μιζέριας.
2.-
Ποίηση είναι,
πόλεμος και συμβιβασμός
με όλους και για όλα,
γνώρισμα των άλλων
με ανάλωση του είναι σου.
Ποίηση είναι,
να κοιτάς τον άλλο
με κλειστά μάτια
και να μαντεύεις τα
……συναισθήματα του.
Ποίηση είναι,
να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου,
ενώ είσαι ντυμένος
…με διπλά πανωφόρια.
Ποίηση είναι,
να σε φθονούν οι άλλοι
και να νιώθεις………
αγαλλίαση.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΥΣΤΡ. ΝΑΖΛΗΣ
