Μέσα σε μια ομαλή ζωή και μες στην κοινωνία
θεμιτός νόμος η αποδοχή, και η διχογνωμία.
Αλλά, στα όρια του εφικτού, η όποια αποδοχή.
Όχι να επιβάλλεται, μια δόλια παραδοχή.
Το φυσικό είναι το ορθό, και νόμιμο συνάμα.
Τ’ αφύσικο, είναι αμαρτωλό και είναι λίγο δράμα.
Κι όποιος νόμους θεσμοθετεί, και θέλει να επιβάλλει,
παρά φύση προστάγματα, τον άνθρωπο προσβάλλει.
Η όποια ιδιαιτερότητα, στ’ απόκρυφα να μένει,
γιατί συνήθεια κι αλλονών, σίγουρα θε να γένει.
Και, για σκεφθείτε, αν πανοικεί, αποδεχτούνε όλοι,
το αφύσικο κι ανώμαλο; Δεν γίναμε διαβόλοι;
Ποια κοινωνία, ποια ηθική, ανάστημα θα ορθώσει,
να βελτιώσει τη ζωή, τον κόσμο για να σώσει;
Είναι καιρός ν’ αποδεχτούν, όλοι το φυσικό,
πως είναι το ακαταμάχητο, και πάντοτε εφικτό.
Και όσοι αιθεροβατούν, σε πλάνες καταστάσεις,
είναι καιρός, απ’ το αφύσικο, να πάρουν αποστάσεις!
Α. Παπατριανταφύλλου
