Την λέμε;
Παραδεχόμαστε τα λάθη μας ώστε να την ζητήσουμε;
Είναι εύκολο ή δεν αφήνουμε την περηφάνια μας
να πέσει χαμηλά;
Είμαστε σε όλα σωστοί; Αν είναι δυνατόν.
Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους,
προσεκτικούς και περισσότερο απρόσεκτους.
Θέλεις δε θέλεις γίνονται.
Αρκεί να μη σου κάνουν ζημιά
και κυρίως να μην προσβάλλουν τους άλλους.
Αν συμβεί αυτό και είσαι υπεύθυνος
ζήτα συγγνώμη.
Ο καθένας έχει την αξιοπρέπειά του
και δε γίνεται να τον θίγουμε.
Είμαστε ανώτεροι αν ζητήσουμε συγγνώμη
παρά αν ισχυριζόμαστε ότι δε φταίξαμε.
Μόνο αν μας συγχωρήσουν
θα έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας.
Θα κοιμόμαστε ήσυχα.
Θα κυκλοφορούμε με το κεφάλι ψηλά.
Αλλά να φροντίσουμε να μην ξαναπέσουμε
στο ίδιο σφάλμα.
Τα παθήματά μας να γίνουν μαθήματα.
“Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”.
Παράλληλα μπορεί να συνετιστεί
και να διδαχτεί και ο διπλανός μας.
Αν είναι λογικός και σωστός.
Αν θέλει να καταλάβει.
Τώρα αναρωτιόμαστε αν οι άλλοι
ζητούν συγγνώμη όταν σφάλλουν.
Εμείς είμαστε υπεράνω αυτών
και τους συγχωρούμε ούτως ή άλλως.
Άνθρωποι είμαστε σφάλματα κάνουμε λέμε
και προσπερνάμε.
Μακάρι να έχουμε αυτή τη μεγάλη καρδιά
και να συγχωρούμε.
Αυτό είπε και ο Χριστός:
“Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”
Τάνια Στεφάνου- Τσαβδάρη
