Φτάνει πια η αριστερή μιζέρια, η εσωστρέφεια και η “επαναστατική θολούρα” – Αφήστε τους νέους να φτιάξουν την ζωή τους
Από τις πρώτες προσπάθειες για οικονομική ανάπτυξη -ουσιαστικά από το 1950- έγινε φανερό ότι η χώρα μας δεν είχε άτομα κατάλληλα για υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά δεν είχε και εξειδικευμένους τεχνίτες.
Διέθετε πολλούς πτυχιούχους πανεπιστημίων, κυρίως θεωρητικών επιστημών, ανειδίκευτους εργάτες και παραδοσιακούς αγρότες χωρίς τις απαραίτητες στοιχειώδεις γνώσεις για τη σωστή καλλιέργεια της γης.
Υπήρχε και τότε, όπως και τώρα. κάποιος ελιτισμός μεταξύ των ενδιαφερομένων για εργασία ενώ ιδιαίτερη αίγλη είχε η ιδιότητα του υπαλλήλου και δη του δημοσίου και των κρατικών επιχειρήσεων και οργανισμών.
Η αλήθεια είναι ότι το κράτος έκανε πολλές προσπάθειες για ίδρυση τεχνικών σχολών -του δημοσίου, αλλά και ιδιωτικών- και για την προσέλκυση νέων σε αυτές, ατά τεχνικά επαγγέλματα γενικότερα.
Αλλά και κρατικές επιχειρήσεις π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, εκπαίδευαν στις ειδικότητες πού χρειάζονταν, τους νεοπροσλαβανόμενους υποψήφιους τεχνίτες, ενώ αξιόλογο έργο επιτέλεσαν οι υπηρεσίες του υπουργείου Γεωργίας, στην καθοδήγηση παλαιών και νέων αγροτών, στην επαγγελματική τους δουλειά.
Εξαιρετικό έργο προσέφερε και προσφέρει, στη μόρφωση των νέων αγροτών, η Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης πού είναι πλέον ένας μεγάλος οργανισμός προσφοράς εθελοντικών υπηρεσιών.
Εξάλλου, το Ελληνικό Κέντρο Παραγωγικότητος, ως Ν.Π.Ι Α, εισήγαγε στην οικονομία την έννοια τής συνεχούς αύξησης της παραγωγικότητας των εργαζομένων, αλλά και της δια βίου μάθησης με το θεσμό των σεμιναρίων, με τα οποία επιμορφώθηκαν επαγγελματικά -όχι θεωρητικά- χιλιάδες στελέχη μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων.
Αυτό το έργο το συνεχίζει η Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων σε όλη τη χώρα.
Όμως το μυαλό των γονιών και μοιραία και των νέων, ήταν και είναι στο λευκό πουκάμισο, στη θέση του υπαλλήλου, όχι του τεχνίτη.
Έτσι χάρη και στον λαϊκισμό των κομμάτων, τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ) πού ιδρύθηκαν ως ενδιάμεση βαθμίδα, μεταξύ τεχνικών σχολών και πανεπιστημίων, βαφτίστηκαν σε ανώτατα εκπαιδευτικά Ιδρύματα ισότιμα των πανεπιστημίων, για να ικανοποιηθούν γονείς, σπουδαστές, το διδάσκον προσωπικό, αδιάφορα από το γεγονός ότι οι καθηγητές τους δεν είχαν διδακτορικό δίπλωμα, ούτε βέβαια κύρος αντίστοιχο των πανεπιστημίων.
Ο λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ πού έδρασε από το 1974 και μετά και ισοπέδωσε τελικά τα πάντα, γαλούχησε τους νέους -και τις οικογένειες τους- με δύο καταστροφικά οράματα:
πρώτο, όλα τα παιδιά να μπουν στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ και δεύτερο, όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα, δηλαδή «τα δικά μας παιδιά», να προσληφθούν στο απέραντο και ατέλειωτο ελληνικό δημόσιο, πού έφτασε να έχει, πριν από την πτώχευση, ένα εκατομμύριο άτομα πού διορίσθηκαν ακόμη και με πλαστά δικαιολογητικά.
Παράλληλα, η αριστερόστροφη εκπαιδευτική πολιτική πού άσκησαν, όχι μόνο οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, αποξένωσαν την ανώτατη εκπαίδευση -άλλα και τη δευτεροβάθμια- από τις επιχειρήσεις και την κοινωνία και οι φοιτητές συσσώρευαν -όσοι μελετούσαν και παρακολουθούσαν τα μαθήματα, γιατί οι πολλοί περνούσαν τις χρονιές χάρη στο «δημοκρατικό πέντε »- θεωρητικές γνώσεις και ποτέ εφόδια για μία επαγγελματική σταδιοδρομία, ωσάν όλοι να προορίζονταν για θεωρητικοί επαναστάτες και όχι για δημιουργικοί επιστήμονες και πολίτες, χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.
Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, παρήγαγαν κατόχους τίτλων σπουδών, πού συνήθως δεν ζητούσε και δεν ζητά η πραγματική οικονομία, επομένως άνεργους.
Σήμερα έχουμε πλήθος δικηγόρων, ιατρών, μηχανικών, αρχιτεκτόνων, πού δεν μπορεί να απορροφήσει η πραγματική οικονομία και γι αυτό πολλοί έχουν ήδη μεταναστεύσει, καθώς και πληθώρα πτυχιούχων απίθανων ειδικοτήτων, από σχολές πανεπιστημίων και ΤΕΙ, πού ιδρύθηκαν όχι για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες της οικονομίας, άλλα για να ικανοποιήσουν ευτελή τοπικά αιτήματα, ξενοδοχείων, ενοικιαζομένων δωματίων, εστιατορίων και καφετεριών, άλλα και ενδιαφερόμενων για διορισμό κομματικών οπαδών.
Όλοι αυτοί ήταν και είναι υποψήφιοι δημόσιοι υπάλληλοι, δηλαδή αργόσχολοι καρεκλοκένταυροι.
Για να υπάρξουν στο άμεσο μέλλον άτομα με κάποια εμπειρία, με τεχνικές και επαγγελματικές δεξιότητες και όχι απλώς απόφοιτοι λυκείου ή ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, πρέπει να συνδεθούν τα σχολεία και τα ΑΕΙ και να συνεργασθούν με τις τοπικές κοινωνίες και κυρίως με τις επιχειρήσεις μικρές και μεγάλες, καθώς και με ανάλογα σχολεία και ΑΕΙ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων τεχνολογικώς προηγμένων χωρών.
Φτάνει πια η αριστερή μιζέρια, η εσωστρέφεια και η «επαναστατική θολούρα». Αφήστε τους νέους να φτιάξουν τη ζωή τους.
Παναγιώτης Μποκοβός
