Η ανθρώπινη συμπεριφορά έχει διακυμάνσεις,
άλλοτε είναι προσιτή, κι άλλοτε με …εκφάνσεις.
Σε κάποιους μεγάλο γνώρισμα, είναι η αφασία,
δεν νοιάζονται για τίποτα, γουστάρουν …απραξία.
Για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, δεν δίνουν σημασία,
καλό ή κακό, ουδέτερο, γι αυτούς δεν έχει αξία.
Όσα έρθουν κι όσα πάνε, αρκεί να καλοπερνάμε,
κι ό,τι φέρει η μοίρα μας. Εμείς, το προσπερνάμε!
Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι, που αυτό δεν το αντέχουν.
Να μένουν αδρανείς, αδιάφοροι κι ούτε μιλιά να έχουν.
Στα πάντα θέλουν κίνηση, και παντού να υπάρχει,
κι ό,τι μπορούν, αφρόντιστο, δεν επιτρέπουν να άρχει.
Στην απραξία, νοιώθουν άρρωστοι, και στη δουλειά ζωντάνια,
κι όσοι τους αντιστέκονται, τους θεωρούν …ζιζάνια!
Άραγε, ποιοι έχουν δίκιο; Οι πρώτοι ή οι δεύτεροι;
Ή μήπως κάποιοι άλλοι, που είναι λεν ουδέτεροι;
Το ποιος έχει δίκιο, μάλλον, δύσκολο να το βρεις,
Όπου κι όποτε κι αν ψάξεις, όσο και αν προσπαθείς.
Και η αιτία είναι ότι, η ζωή έχει ποικιλία,
χαρακτήρων και ανθρώπων, με ή χωρίς μεγαλεία.
Κι οι μεν κι οι δε αισθάνονται, περήφανοι, γεμάτοι,
αν όλα τους παν’ περίφημα, κι ας έχουν …ένα μάτι!
Αφού, δεν υπάρχει συνταγή, ποιος κάνει το σωστό,
κι αφού, από κανέναν ως σήμερα, δεν έγινε αυτό γνωστό…
Το επιβάλλουν οι θεσμοί και η Δημοκρατία,
να ζουν όλοι ανεμπόδιστα, σ’ αυτήν την κοινωνία!
Αθανάσιος Παπατριανταφύλλου
