Βομβάρδισαν, τραυματίστηκαν, σκοτώθηκαν
και μικροί, μεγάλοι ψυχικά πληγώθηκαν.
Αυτά είναι τα καθημερινά νέα
που δυστυχώς δεν είναι ωραία.
Πάνω από όλα είναι τα συμφέροντα,
των μεγάλων δυνάμεων τα ενδιαφέροντα
κι έτσι δεν τους νοιάζει η ανθρώπινη ψυχή
που θλίβεται για ότι έχει συμβεί.
Τα θύματα πληθαίνουν.
Τα προϊόντα σε άνοδο βαίνουν.
Ο κόσμος αγανακτά
αλλά δεν μπορεί, δεν αντιδρά.
Οι βόμβες πέφτουν σωρηδόν
σε όλα τα μήκη και σε εμβαδόν.
Τίποτα δε λογαριάζεται
και πόνος παντού μοιράζεται.
Εγκλωβισμένα πλοία και ναυτικοί,
δεν μπορούν να φύγουν από αυτή τη φυλακή
που τους κρατά σε αγωνία
για την έκβαση και την τελική πορεία.
Έλεος άνθρωποι μοχθηροί
σκεφτείτε πως νιώθει κάθε παιδί
που ένα τέτοιο κλίμα γνωρίζει
και αντί να γελάει δακρύζει.
Πλήττεται κάθε καρδιά
με πλήγματα βαθιά
περιμένοντας την κατάπαυση του πυρός
πιστεύοντας ότι θα έρθει λύση προσεχώς.
Πού θα οδηγήσει ο πόλεμος αυτός
πότε θα καθαρίσει ο ουρανός
από τους καπνούς και τα αέρια τα δηλητηριώδη
και από τα αισθήματα τα κτηνώδη;
Επιθέσεις, βομβαρδισμοί, αναχαιτήσεις
αναρωτιέσαι αν θα ζήσεις
μέσα σ’ αυτόν τον πανικό που εξαπλώνεται
και κάθε μέρα δυναμώνεται.
Πύραυλοι, καταφύγια, καταστροφές
αυτά ακούς θες δε θες.
Δε θα ήταν καλύτερα να ακούμε
για ειρήνη, αγάπη, ευημερία και για αυτά να ζούμε;
Γνωρίσαμε πολέμους επί πολλά χρόνια.
Γίναμε των μεγάλων δυνάμεων πιόνια
και τώρα φοβόμαστε πάλι
γιατί δεν ξέρουμε τι θα μας βγάλει.
Πότε θα επικρατήσει ειρήνη
να έρθει στην ψυχή η γαλήνη
να ξαναζωντανέψουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες
που τώρα βρίσκονται σε φωτιάς θερμότητες;
Να έχουν όλα ειρηνικές εκβάσεις,
να επανέλθουν οι προηγούμενες καταστάσεις
όπου τα πάντα θα κυλούν ομαλά
χωρίς σκοτωμούς από εχθρικά πυρά.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
