Νιάτα, μπουμπούκια που ανθίζουν,
πουλιά που πεταρίζουν,
αεράκι ήρεμο, δροσερό,
γάργαρο καθάριο νερό.
Νιάτα ανέμελα, ξένοιαστα,
που χαίρονται τα πάντα συθέμελα
που ζουν τη χαρά, τη ζωή
με την αγάπη πρωταρχική.
Γιατί έχουν τους γονείς
που νοιάζονται γι’ αυτά ολημερίς
τίποτα να μην τους λείπει
γιατί η ζωή τους ανήκει.
Νιάτα αλόγιστα καμιά φορά
που οδηγούνται σε επεισόδια οδυνηρά
κρατώντας μαχαίρια
στα νεανικά τους χέρια.
Για λόγους πολλούς,
για λόγους διαφορετικούς
μερικοί δεν απολαύσανε τα νιάτα
που πια είναι φευγάτα.
Όταν πια φτάσανε σε κάποια ηλικία
και κάνανε αναδρομή στη μέχρι τώρα πορεία
μετάνιωσαν γιατί δεν ένιωσαν, δεν κατάλαβαν
και τα μηνύματα τότε δεν παράλαβαν.
Ότι τα νιάτα περνούν,
τα χρόνια δεν καθυστερούν,
έρχονται και σε φορτώνουν
και τα περασμένα δε διορθώνουν.
Αν μπορούσαν πίσω να γυρίσουν
στιγμή δε θα ΄θέλαν να αφήσουν
να πάει άδικα χαμένη
χωρίς να νιώσουν σαν φλόγα αναμμένη.
Τώρα λένε δυστυχώς χάθηκα.
Έζησα μα δεν αισθάνθηκα.
Ένα ποτάμι με παρέσυρε στα νερά του
και την καρδιά μου έπνιξε άθελά του.
Να ήταν τα νιάτα δυο φορές
μονολογούν με λυπημένες φωνές
τώρα θα τα γλεντούσαν
και τίποτα στον εαυτό τους δε θα στερούσαν.
Μα και σε κάποια ηλικία ακόμη
μπορούν να ανοίξουν οι κλειστοί δρόμοι,
να πουν θα ζήσω όσα δεν έζησα
που μου έλειψαν και πόθησα.
Ευχαριστώ λένε που έφτασαν ως εδώ
περνώντας έστω και δύσκολα κάθε ατραπό.
Πολλά βίωσαν και πληγώθηκαν
αλλά με τις εμπειρίες αυτές ολοκληρώθηκαν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
