Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Γνωρίζω πολύ καλά πως το θέμα με το οποίο επέλεξα να ασχοληθώ σήμερα είναι ευαίσθητο. 57 νεκροί δεν είναι λίγοι. 57 ψυχές ζητούν δικαίωση.
Όμως… Χρειάζεται προσοχή, ψυχραιμία και σύνεση. Σε όλα. Ξέρω ότι τα πάθη κυριαρχούν. Πως όλοι επιζητούν την απόδοση δικαιοσύνης.
Ωστόσο, η χτεσινή εικόνα από την δίκη των Τεμπών – που ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας, διεκόπη 4 φορές και τελικά πήρε αναβολή για την 1η Απριλίου – ήταν τουλάχιστον απογοητευτική.
Θλιβερή γιατί εντέλει η αίθουσα «Γαιόπολις» στη Λάρισα δεν ήταν και πολύ κατάλληλη… Όπως είδα από videos και φωτογραφίες, ο ένας ήταν πάνω στον άλλον, όλοι στριμωγμένοι.
Πάω παρακάτω. Επίσης, δε θεωρώ πρέπουσα για την διαδικασία την όλη επιθετική συμπεριφορά από μερικούς.
Κατά την διάρκεια της δίκης λοιπόν, ένας συγγενής της οικογένειας του Νίκου Πλακιά απευθύνθηκε με οργή προς τον κατηγορούμενο πρώην πρόεδρο του ΟΣΕ, Σπύρο Πατέρα, φωνάζοντας: «Θα σε σκίσω με τα χέρια μου. Δεν θα σε σώσει αυτός. Αλήτη».
Ωραία. Φώναξε ο συγγενής. Ξεσπάθωσε. Είπε ότι θα σκοτώσει τον κ. Πατέρα. Τώρα εγώ τι να πω; Μπράβο;
Προείπα ότι οι συγγενείς των θυμάτων έχουν χίλια δίκια. Αλλά η αυτοδικία δεν είναι λύση. Αν πράγματι όλοι οι παραπάνω επιθυμούν απονομή δικαιοσύνης, ας αφήσουν την διαδικασία να κυλήσει ομαλά και σωστά (τώρα πια η υπόθεση μεταφέρθηκε για την Πρωταπριλιά – σαν ψέμα).
Φυσικά και γνωρίζω πως μεγάλο ρόλο παίζουν και τα ΜΜΕ, που προβάλλουν στιγμές της δίκης όπως θέλουν για να κερδίσουν εντυπώσεις, κλικ και τηλεθέαση.
Όπως βεβαίως, και η «αγαπητή» Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας», που βρήκε ευκαιρία πάλι, ως η «μοναδική μαχήτρια της δικαιοσύνης και της αλήθειας» να πετάξει το φαρμάκι της, με μοναδικό στόχο τα… ψηφαλάκια! Ελάτε τώρα… Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τι ρόλο βαράει η φασαριόζα στη Βουλή, Ζωή.
Εν κατακλείδι: ειλικρινά θέλω πάρα πολύ να μπουν φυλακή οι υπεύθυνοι και να πληρώσουν για τον άδικο θάνατο 57 ανθρώπων, στο πιο φρικτό σιδηροδρομικό δυστύχημα της χώρας μας. Το οποίο – σημειωτέον – επ’ ουδενί δεν ήταν δολοφονία. Δε σχεδιάστηκε για να γίνει.
Αλλά δε δέχομαι την καπηλεία του πόνου από κάποιους πονηρούς. Αυτοί ας πάνε στην άκρη.
