Ο Ιωάννης Παπαδάκης και ο Αχιλλέας Ασλανίδης μίλησαν στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ» για την καθημερινότητά τους, αλλά και για την ανησυχία από τις πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή
Η θάλασσα. Ένας κόσμος μαγικός, απρόβλεπτος, αλλά και συχνά αμείλικτος. Για τους ναυτικούς, η θάλασσα δεν είναι μόνο ένα φυσικό τοπίο. Είναι το πεπρωμένο τους, η δουλειά τους και ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος εχθρόςτους.
Ως ένας από τους πλέον απαιτητικούς επαγγελματικούς κλάδους, η ναυτιλία απαιτεί διαρκή ετοιμότητα και υψηλά αποθέματα αντοχής, καθιστώντας τους ναυτικούς τους αθόρυβους στυλοβάτες του παγκόσμιου εμπορίου.
Το επάγγελμα επιβάλλει μια ιδιότυπη διπλή ταυτότητα. Από τη μία, η κοινωνική ζωή και η οικογένεια στη στεριάκαι από την άλλη, η απόλυτη απομόνωση των ωκεανών.
Με καταγωγή από τις Φέρες Έβρου και με περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας στις θάλασσες, δύο Εβρίτες πλοίαρχοι περιγράφουν στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ» την πρόκληση του να ισορροπείς ανάμεσα σε δύο κόσμους, κουβαλώντας -κυριολεκτικά- «δύο ζωές σε ένα σώμα».
Και οι δύο στελεχώνουν τον στόλο της οικογένειας Αγγελικούση, έναν από τους κορυφαίους ναυτιλιακούς οίκους παγκοσμίως, ο οποίος διαχειρίζεται περισσότερα από 142 πλοία.
Οι απαντήσεις στις κάτωθι ερωτήσεις είναι χαρακτηριστικές
Ερώτηση: Πόσα χρόνια εργάζεστε στη ναυτιλία, πόσο καιρό ταξιδεύετε και ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος σας στο πλοίο; Σε ποια εταιρεία εργάζεστε και πώς διαμορφώνεται συνήθως ο χρόνος σας μέσα στη χρονιά. Πόσους μήνες βρίσκεστε στη θάλασσα και πόσους στη στεριά;
Απάντηση Πλοιάρχου, Ιωάννη Παπαδάκη: «Η επαφή μου με τη θάλασσα ξεκίνησε το 2008, όταν μπήκα στη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού και από τότε ουσιαστικά δεν την έχω αφήσει.
Ταξιδεύω αρκετά χρόνια τώρα και δουλεύω κυρίως σε δεξαμενόπλοια (tankers).
Απο την αρχή της καριέρας μου, βρίσκομαι σε πλοία του ομίλου της κας Αγγελικούση, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό, γιατί πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στη ναυτιλία.
Σαν Πλοίαρχος Α’, έχω την ευθύνη για τα πάντα πάνω στο πλοίο – από την πορεία και την ασφάλεια μέχρι το πλήρωμα και τις εργασίες. Είναι μια δουλειά που θέλει ψυχραιμία, σωστές αποφάσεις και καλή συνεργασία με όλους.
Συνήθως κάνω περίπου 5 με 6 μήνες στη θάλασσα και μετά αντίστοιχο διάστημα στη στεριά.
Η καθημερινότητα στο πλοίο έχει απαιτήσεις και δεν υπάρχει ρουτίνα – κάθε ταξίδι είναι διαφορετικό».
Απάντηση Πλοιάρχου, Αχιλλέα Ασλανίδη: «Ξεκίνησα την πορεία μου στη ναυτιλία από τη θέση του ναυτόπαιδος και είμαι ναυτικός εδώ και 21 χρόνια. Αρχικά μπήκα στο επάγγελμα για οικονομικούς λόγους, όμως με κέρδισε από την πρώτη κιόλας μέρα που ταξίδεψα ως ναυτόπαις.
Σήμερα εργάζομαι ως Πλοίαρχος, με βασικό ρόλο την ασφάλεια του πλοίου, τη διαχείριση του πληρώματος ή τη λειτουργία των μηχανών.
Σήμερα εργάζομαι σε εταιρεία συμφερόντων Αγγελικούση, σε ένα περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων και επαγγελματισμού, που μου έχει δώσει τη δυνατότητα να εξελιχθώ περαιτέρω και να αποκτήσω σημαντική εμπειρία στον χώρο.
Ο χρόνος μου μέσα σε ένα ημερολογιακό έτος διαμορφώνεται περίπου σε 6 μήνες επί του πλοίου και 6 μήνες εκτός, κάτι που αποτελεί μια ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στην έντονη επαγγελματική ζωή στη θάλασσα και τον χρόνο ξεκούρασης και προσωπικής ζωής στη στεριά».
Ερώτηση: Πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση ανάμεσα σε δύο τόσο διαφορετικούς τρόπους ζωής;
Απάντηση Πλοιάρχου, Ιωάννη Παπαδάκη: «Για εμάς η δουλειά έχει γίνει κάτι φυσικό. Μπαίνουμε στο πλοίο και κατευθείαν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Το πιο δύσκολο κομμάτι, είναι όταν επιστρέφουμε στη στεριά. Εκεί νιώθεις ότι ο κόσμος έξω έχει προχωρήσει, ενώ εσύ έχεις μείνει λίγο πίσω, σαν να είχες πατήσει ένα pause στη ζωή σου όσο ήσουν στο καράβι. Αυτή η μετάβαση θέλει χρόνο και δεν είναι πάντα εύκολη.
Σε αυτό μας βοηθάει πάρα πολύ η οικογένεια και ειδικά η σύζυγος, που προσπαθεί να σε βάλει ξανά στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Είναι μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε φορά και όσες φορές κι αν τη ζήσεις, παραμένει το ίδιο παράξενη».
Απάντηση Πλοιάρχου, Αχιλλέα Ασλανίδη: «Η εναλλαγή μεταξύ ζωής στη θάλασσα και στη στεριά είναι ίσως από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του επαγγέλματος. Από τη μία πλευρά, στο πλοίο υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα, πειθαρχία και συνεχής εγρήγορση, ενώ από την άλλη, στη στεριά, οι ρυθμοί είναι εντελώς διαφορετικοί και πιο χαλαροί. Δεν είναι πάντα εύκολο να προσαρμόζεται κανείς σε αυτούς τους δύο διαφορετικούς τρόπους ζωής.
Προσωπικά, προσπαθώ να το διαχειρίζομαι με υπομονή και καλή οργάνωση. Σε επίπεδο οργανισμού, αυτή η μετάβαση σίγουρα έχει τις επιπτώσεις της – αλλάζεις ρυθμούς ύπνου, καθημερινές συνήθειες και γενικά τρόπο ζωής. Ωστόσο, με τα χρόνια μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι πιο εύκολα και να βρίσκεις την ισορροπία σου.
Συνολικά, παρότι είναι μια απαιτητική διαδικασία, θεωρώ ότι αυτή η εναλλαγή είναι και ένα από τα στοιχεία που κάνουν το επάγγελμα ξεχωριστό, γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να ζεις ουσιαστικά “δύο ζωές” σε μία».
Ερώτηση: Το τελευταίο διάστημα υπάρχει έντονη ανησυχία διεθνώς λόγω των εξελίξεων και των εντάσεων στη Μέση Ανατολή. Πόσο επηρεάζει αυτό την δική σας δουλειά στη θάλασσα; Υπάρχει φόβος ή αυξημένη ανησυχία ανάμεσα στους ναυτικούς;
Απάντηση Πλοιάρχου, Ιωάννη Παπαδάκη: «Το τελευταίο διάστημα με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, είναι γεγονός ότι υπάρχει μια αυξημένη ανησυχία. Στη δουλειά μας η ασφάλεια είναι πάντα προτεραιότητα, όμως σε τέτοιες περιόδους γινόμαστε ακόμη πιο προσεκτικοί.
Από την πλευρά της εταιρείας και του ομίλου στον οποίο εργάζομαι, υπάρχει ξεκάθαρη στάση πάνω σε αυτό το θέμα. Στην πράξη έχουμε δει ότι δεν επιλέγουν να στέλνουν τα πλοία σε εμπόλεμες ζώνες μέσα στον Περσικό, κάτι που μας δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Βέβαια, υπάρχουν συνάδελφοι που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε περιοχές του Περσικού και αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, ακόμη και σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, νερό και καύσιμα. Είναι μια σκληρή πραγματικότητα που μας θυμίζει πόσο απαιτητικό και απρόβλεπτο μπορεί να γίνει αυτό το επάγγελμα, ειδικά σε περιόδους διεθνούς αστάθειας».
Απάντηση Πλοιάρχου, Αχιλλέα Ασλανίδη: «Ναι, υπάρχει ανησυχία. Είναι φυσιολογικό. Δεν μπορείς να αγνοήσεις τους κινδύνους και κανείς ναυτικός δεν τους παίρνει ελαφρά. Αλλά την ίδια στιγμή, υπάρχει και μια αίσθηση υπευθυνότητας που σε κρατά συγκεντρωμένο. Στη θάλασσα μαθαίνεις να ζεις με τον φόβο και την αγωνία, χωρίς να τους αφήνεις να σε παραλύουν. Οι εταιρείες μας δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Τροποποιούν δρομολόγια, ενισχύουν τα μέτρα ασφαλείας, δίνουν οδηγίες και πρωτόκολλα για κάθε πιθανή κατάσταση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπάρχει ακόμα και συντονισμός με ναυτικές δυνάμεις, κάτι που δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζεται κάθε λεπτομέρεια».
Στο διά ταύτα, το ναυτικό επάγγελμα δεν είναι μια απλή βιοποριστική επιλογή, αλλά ένα αληθινό κάλεσμα. Είναι η συνειδητή απόφαση για μια ζωή γεμάτη θυσίες, προκλήσεις και απρόβλεπτες στιγμές.
Η καθημερινότητα του ναυτικού εξελίσσεται σε μια διαρκή κυκλική πορεία: από τον αποχαιρετισμό της οικογένειας με τις αποσκευές ανά χείρας, μέχρι την ανεκτίμητη στιγμή της επιστροφής, όταν ένας ακόμη κύκλος ολοκληρώνεται.
Αλέξανδρος Κεσανλής
